แต่แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น… เขากลับเติบโตขึ้นถึงเพียงนี้
มันทำให้นางรู้สึกภาคภูมิใจ แต่ในขณะเดียวกันก็อดเสียดายไม่ได้
หากน้องชายยังคงคำรามเป็นสัตว์ป่าป่าเถื่อนเหมือนเมื่อก่อน นางอาจพาตัวเขาไปเข้าหน่วยกระบี่ของนางแล้วฝึกเสียให้หนักก็ได้
แต่โชคดีที่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น
‘นี่ก็เพราะแม่นางนัมกุงนั่นอีกสินะ’
ฟึ่บ!
ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน พลังภายในของนางจึงแปรปรวนไปชั่วขณะ
ทัพศาสตราถัง? หรืออะไรประมาณนั้น… เขาว่าไปเจอกันที่นั่นสินะ
ตอนแรกนางคิดว่าเขาจะหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงอีกตามเคย ที่ไหนได้กลับไปก่อเรื่องไร้สาระเข้าให้
‘ได้ยินว่าผู้อาวุโสสองเป็นคนบังคับให้หมั้นนี่นา’
นางได้ยินมาแบบนั้น
แล้วนั่นใครกันล่ะ? ผู้อาวุโสสองเชียวนะ! นางยังโกรธไม่ได้เลยด้วยซ้ำ… ชิ
บุตรีตระกูลนัมกุงงั้นรึ…?
จะงดงามหรือเปล่านะ?
ถ้าดูจากเจ้ามังกรสายฟ้านั่นที่หน้าตาไม่เลวเลย พี่สาวของมันก็คงไม่แย่
ถ้าเคยเจอหน้านางสักครั้งก็คงดี แต่นี่กลับถูกปิดเป็นความลับเสียจนไม่มีข้อมูลอะไรเลย
‘…สิ่งเดียวที่รู้ได้มีแค่นี้หรือไง’
ว่ากันว่าความงามของนางเป็นหนึ่งในมณฑลอันฮุย
แทนที่จะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ นางกลับได้ยินเพียงเรื่องไร้สาระเช่นนี้
“พี่หญิง”
เสียงของน้องชายดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของนาง
กู่หยางชอนเข้าเตรียมท่าตั้งรับเรียบร้อยแล้ว
“เรียกพี่ทำไม?”
