“เห็นพี่ดูคิดอะไรอยู่มากก่อนประลอง เลยลองเรียกดู”
“อะไรนะ? เป็นห่วงว่าพี่จะบาดเจ็บหรือไง? ช่างใจดีเสียจริง”
กู่หยางชอนไม่ตอบอะไร เพียงแค่เอียงคอไปมาเพื่อคลายกล้ามเนื้อ
เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบในทุกการเคลื่อนไหวสร้างบรรยากาศเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว
แต่นางกลับมองว่าน่ารักเสียมากกว่า
ท่าทางเหมือนกำลังเตรียมพร้อม แต่กลับไม่รู้สึกถึงไอร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามดารา
ทำไมกัน?
กำลังรออะไรอยู่? หรือว่า… กำลังตื่นเต้น?
“น้องชาย เจ้าไม่ใช้กระบี่หรือ?”
“ตอนนี้ข้าไม่ใช้กระบี่แล้ว”
คำพูดของกู่หยางชอนทำให้กู่ฮุยบีชะงักไปชั่วขณะ
ไม่ใช้กระบี่แล้วอย่างนั้นหรือ…?
ทั้งที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน นางยังเห็นเขาพกกระบี่ไม้ติดตัวอยู่เลย
หรือว่าเขารู้สึกว่ากระบี่ไม่เหมาะกับตนเองแล้วจึงละทิ้ง?
แต่นั่นก็ไม่น่าใช่ เพราะเขาเองก็ไม่ได้ฝึกกระบี่มานานขนาดนั้น
หากเป็นเพียงเพราะ ‘ไม่ถูกใจ’ แล้วเลือกที่จะวางกระบี่ลง…
‘เช่นนั้นก็คงต้องสั่งสอนกันสักหน่อย?’
คิดได้เช่นนั้น แต่แล้วนางก็ส่ายหัว
‘…ปล่อยให้มันเป็นไปเองเถอะ’
นั่นไม่ใช่เรื่องที่นางควรเข้าไปก้าวก่าย
เพราะสุดท้ายแล้ว นางก็ไม่ใช่มารดาของเขา
“เอาเถอะ ไม่ใช้ก็ไม่ใช้”
กู่ฮุยบีพูดพลางเล็งปลายกระบี่ไม้ไปที่กู่หยางชอน
“น้องชาย”
“อืม”
“จะไม่เข้ามาหรือ?”
“เปล่า ข้ากำลังจะไป”
เมื่อได้ยินคำตอบ นางก็ปรับท่าทางให้มั่นคงขึ้น
