กู่ฮุยบีเพิ่งรู้ตัวว่านางเผลอจมอยู่กับความคิดของตนเองอีกแล้ว
ต่อให้คู่ต่อสู้เป็นน้องชาย นั่นก็ยังถือเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย
นางกำลังจะเอ่ยปากขอโทษ…
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
เสียงของกู่หยางชอนดังใกล้กว่าที่นางคาดไว้มาก
“อะไรกัน…?”
ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ ร่างกายของนางก็ขยับไปก่อนแล้ว
ด้วยการใช้ชีวิตร่วมกับหน่วยกระบี่ในการสังหารสัตว์อสูรมาหลายเดือน ร่างกายของนางจึงไวต่ออันตรายโดยสัญชาตญาณ
กระบี่ไม้ถูกเหวี่ยงออกไป
พลังภายในสีแดงฉานแหวกอากาศเป็นแนวเสี้ยวพระจันทร์ตรงไปข้างหน้า
แต่ตรงนั้น… ไม่มีอะไรอยู่เลย
“อึก—!”
ไม่ใช่ด้านหน้า
แรงกระแทกที่รู้สึกได้จากสีข้างทำให้นางรีบหันตัวหลบ
ปัง—!
นางหลบได้อย่างหวุดหวิด
ทันทีที่ร่างของนางถอยออกมา เสียงระเบิดของพลังภายในก็ดังขึ้นจากตำแหน่งเดิมที่นางเคยยืนอยู่
เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว
กู่ฮุยบีถอยหลังออกไปสองสามก้าว จ้องมองกู่หยางชอนด้วยแววตาสั่นไหว
ตรงจุดที่นางเคยยืนอยู่ บัดนี้กู่หยางชอนยืนแทนที่
กำปั้นของเขายังคงยื่นออกไปเล็กน้อย และมีไอสีแดงจางๆ เอ่อล้นขึ้นมา
ถึงแม้มันจะเลือนราง แต่ก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้
เมื่อระยะห่างเพิ่มขึ้น สนามฝึกก็ตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง
กลางเงามืดนั้น นางสัมผัสได้ถึงสายตาของกู่หยางชอน
นัยน์ตาของเขาส่องประกายเป็นสีแดงเรืองรองจาง ๆ
‘เป็นไปได้ยังไง…?’
