“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าหักแขนของมังกรสายฟ้า งั้นหรือ?”
ทันทีที่มาถึงตำหนักประมุขตระกูล คำแรกที่ท่านพ่อกล่าวออกมาก็คือประโยคนี้
ไม่มีแม้คำทักทาย ไม่มีแม้คำถามถึงความเป็นอยู่ เพียงคำพูดนี้ลอยมาแทนทุกสิ่ง
‘…แล้วดันเลือกจะถามเรื่องนี้เป็นอย่างแรกเสียด้วย’
เขาเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร และยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ข้าควรตอบว่าอย่างไรดี? บอกไปตามตรงเลยดีหรือไม่?
“หา? เปล่าหักเสียหน่อย… ก็แค่ทำให้มันแหลกไปนิดเดียวเอง…”
หลังจากที่ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ข้าก็หลุดคำตอบเช่นนี้ออกไปจนได้
…แต่พอคิดดูอีกที คำพูดนี้กับที่ท่านพ่อถามมันก็ต่างกันตรงไหนกันเล่า?
อย่างน้อยข้าก็ต้องพูดอะไรออกไปบ้าง
โชคดีที่ท่านพ่อไม่ได้แสดงท่าทีใส่ใจคำตอบของข้ามากนัก
เพราะสิ่งที่สำคัญสำหรับเขา คือสิ่งที่เขากำลังจะถามต่อไปต่างหาก
“ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนั้น”
แม้ว่าเขาน่าจะได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดมาแล้ว แต่การถามซ้ำเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเขาต้องการฟังจากปากของข้าเอง
ข้าสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบไปอย่างใจเย็น
“มังกรสายฟ้า เป็นฝ่ายเสนอให้ข้าประลองก่อน ข้าจึงรับคำท้า แต่เขากลับมีจิตสังหาร ข้าจึงตอบโต้คืนตามสมควร”
เป็นคำอธิบายที่สั้นและเรียบง่าย แต่ทั้งหมดนี้คือความจริง
แม้ว่าข้าเองจะเป็นฝ่ายไปยั่วโมโหเขาก่อนอยู่บ้าง แต่กฎของการประลองก็คือกฎ
หากเขาเป็นฝ่ายละเมิดกฎ ย่อมเป็นความผิดของเขาเอง
