เหตุใดวีซอลอาจึงต้องปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลานี้กัน…
ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดนางจึงถือซาลาเปาไว้ในมือ?
“คุณชาย! ข้านำซาลาเปามาให้เจ้าค่ะ!”
อ่า… เพราะข้าเองสินะ
นางคงได้ยินข้าพึมพำเบาๆ ระหว่างนั่งมาในรถม้าว่า ‘อา…อยากกินซาลาเปาจัง’
หากเป็นเช่นนั้น ใจของนางก็นับว่าน่าชื่นชมอยู่หรอก… แต่ว่าตอนนี้สถานการณ์มันไม่ค่อยเหมาะนัก
เพราะข้ายังไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับหมูป่าพ่นไฟนี่อย่างไรดี
“คุณชาย…? ไยท่านถึงอยู่ในท่านั้นกันเจ้าคะ?”
วีซอลอาเอียงศีรษะถามข้าด้วยความสงสัย
จริงด้วย… ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมตัวข้าถึงต้องอยู่ในสภาพนี้
ข้าพยายามจะยันตัวขึ้นเล็กน้อย ยืดเข่าขึ้น แต่แล้ว…
“น้องชาย”
ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เสียงของกู่ฮุยบีก็ดังขึ้น
ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงต้องชะงักไว้กลางคัน โดยที่ยังเหยียดเข่าออกได้เพียงครึ่งเดียว
“นางนั่นเป็นใครกัน?”
สายตาคมกริบของกู่ฮุยบีจ้องเขม็งไปยังวีซอลอา
ข้าไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าสตรีที่มีอารมณ์ร้อนดั่งเปลวไฟผู้นี้คิดจะทำสิ่งใด
กู่ฮุยบีก้าวเข้าหาวีซอลอาไปหนึ่งก้าว
ฟู่ม!
ข้าหมุนเวียนพลังเคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อเพื่อโอบล้อมร่างกายของตนในทันที
ข้าไม่ได้คิดว่ากู่ฮุยบีจะลงมือทำสิ่งใดหรอก
แม้แต่ในชีวิตที่แล้ว นางก็เป็นคนที่ไม่ลงมือโดยพลการ แม้จะเกิดเรื่องใดขึ้นก็ตาม
