แต่ถึงอย่างไร ข้าก็ไม่อาจมองข้ามเรื่องนี้ไปได้… เพราะ ‘ความเป็นไปได้’ เพียงเล็กน้อยนั้น อาจสำคัญอย่างยิ่งสำหรับข้า
แววตาของกู่ฮุยบีไหววูบ
ท่าทีของนางเหมือนกำลังคิดจะทำบางอย่าง ข้าจึงเตรียมตัวปกป้องวีซอลอาไว้ก่อน—
“อึก!”
บ้าเอ๊ย…
เร็วเกินไป!
การเคลื่อนไหวของกู่ฮุยบีนั้นรวดเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้มาก
นางพุ่งเข้าประชิดวีซอลอาด้วยความเร็วมหาศาล แล้วใช้สองมือคว้าจับแก้มของนางเอาไว้
วีซอลอาร้องเสียงแปลกออกมาด้วยความตกใจ แต่กู่ฮุยบีกลับดูเหมือนถูกบางสิ่งครอบงำ นางเริ่มขยำแก้มของวีซอลอาราวกับกำลังหมกมุ่นกับความนุ่มนิ่มนั้น
“…ไม่น่าเชื่อเลยว่าแก้มจะดูนุ่มขนาดนี้ ไม่สิ… ไม่ใช่แค่ดูนุ่ม แต่มันก็นุ่มจริง ๆ…”
“อึก…! อ๊าย! คุณชาย! ช่วยข้าด้วย…!”
“…”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ข้าไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ข้าควรจะถือว่าโชคดีหรือไม่กันนะ…?
ข้าควรห้ามนางหรือเปล่า?
อย่างน้อยก็เป็นเรื่องดีที่ดูเหมือนกู่ฮุยบีไม่ได้คิดจะทำร้ายวีซอลอา
…แต่ถ้านี่ไม่นับเป็นการรังแก ก็ไม่รู้จะเรียกอะไรแล้ว
แก้มของวีซอลอาถูกกู่ฮุยบีดึงยืดไปมาอย่างไร้ความปรานี
ข้าพยายามไม่สนใจเสียงร้องน่าสงสารของนาง แล้วขยับตัวเข้าไปหา
ราวกับพึงพอใจมากพอแล้ว กู่ฮุยบีจึงปล่อยมือจากแก้มวีซอลอาในที่สุด
“เด็กน้อยนี่เป็นสาวใช้ของน้องชายหรือ?”
“ใช่”
“ข้าเอานางไปได้ไหม?”
“ไม่ได้”
