หนึ่งในสามจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุทธภพ “จ้าวแห่งความพ่ายแพ้ ” เคยกล่าวไว้ว่า…
“นี่คือยุคของดาวตก”
ดวงดาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า เปรียบได้กับอัจฉริยะยุคสมัยใหม่ ที่ปรากฏขึ้นดั่งดอกเห็ดพรั่งพรูสู่ยุทธภพ
นี่เป็น ยุคที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมโดยแท้
ยอดอัจฉริยะมีมากมายจน “อัจฉริยะผู้โดดเด่น” กลายเป็นเพียง “ยอดฝีมือธรรมดา”
ยอดฝีมือธรรมดา กลายเป็น “จอมยุทธ์ระดับปานกลาง”
และจอมยุทธ์ระดับปานกลาง กลายเป็นเพียงแค่ผู้ด้อยความสามารถ”
ยุคสมัยที่โหดร้ายยิ่งนัก
หากมองจากมุมมองของยุทธภพกลางแผ่นดินใหญ่ การที่มีจอมยุทธ์มากฝีมือถือกำเนิดขึ้นมากมายอาจถือเป็น “ยุคทองของจอมยุทธ์”
แต่สำหรับข้า…มันไม่ใช่
“เจ้าเกิดผิดยุคไป”
คำพูดที่ข้าได้ยินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“ไม่ใช่ว่าเจ้าขาดพรสวรรค์…แต่มันแปลกนิดหน่อย”
ประโยคที่ข้าเคยได้ยินมาแล้วนับพันครั้ง
“เมื่อเทียบกับพี่สาวเจ้า…มันช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก”
และนี่คือคำพูดที่ข้าเคยได้ยินมานับหมื่นครั้ง
ช่วงเวลาที่ข้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บปวด…
ช่วงเวลาที่ข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง…
อาจจะเป็นช่วงเวลาเดียวกับตอนนี้
เพราะท่ามกลางดวงดาวมากมายที่เปล่งประกาย ข้าเป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ใช่ดาว
ข้าเคยสาปแช่งความอยุติธรรมของโลกใบนี้ แต่ข้าไม่เคยสาปแช่งสายเลือดของข้าเอง
เพราะผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันกับข้า ช่างเปล่งประกายเจิดจ้าเกินไป
