เขายังคงสงบนิ่งราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ
เป็นความเรียบง่ายที่เกินไปเสียด้วยซ้ำ
“ดีแล้ว”
“…ขอบพระคุณขอรับ”
เพียงคำพูดไม่กี่คำ ข้ากลับต้องพยายามห้ามไม่ให้ริมฝีปากของตนเองเผยรอยยิ้มออกมา
ทั้งที่อายุปูนนี้แล้ว แต่เพียงคำชมเล็กน้อยกลับทำให้ข้ารู้สึกยินดีถึงเพียงนี้…
‘หรือบางที…นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ข้าได้รับคำชมจากท่านพ่อก็เป็นได้’
ข้าจำไม่ได้เลยว่าเคยถูกท่านพ่อชื่นชมมาก่อนหรือไม่
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ข้าปล่อยให้ตนเองจมอยู่กับความรู้สึกนี้โดยง่ายนัก
ท่านพ่อเพียงรับฟังเรื่องราวคร่าวๆ โดยไม่กล่าวอะไรต่อ
เขาไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจจะโกหก?
เขาพับจดหมายที่กำลังอ่านลง ก่อนจะเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องอื่น
“ในเมื่อมีปัญหากับตระกูลนัมกุง เช่นนั้นเจ้าก็คงได้พบคู่หมั้นของเจ้า ที่อยู่ที่นั่นแล้วสินะ”
“…”
มาแล้วสินะ…
อา… คู่หมั้น
เหตุใดคำนี้ถึงทำให้ข้ารู้สึกขนลุกไปทั้งตัวกัน?
ข้ากลืนน้ำลายลงคอ พยายามซ่อนน้ำเสียงที่สั่นไหว ก่อนจะเอ่ยถามท่านพ่อ
“ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่า… เรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไร?”
“หมายถึงเรื่องใด?”
“เรื่องการหมั้นหมายกับตระกูลนัมกุง ข้าอยากทราบว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร”
ไม่ว่าคิดอย่างไร นี่ก็เป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างยิ่ง
ไม่เพียงแต่ในชาติก่อนเรื่องนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่กระทั่งตอนนี้…
‘ทำไมต้องเป็นตระกูลนัมกุงด้วย?’
