ข้าตะโกนสวนกลับไปโดยไม่คิด ทว่า…
สีหน้าของกู่ฮุยบีกลับเปลี่ยนไปทันที นางขมวดคิ้วเข้าหากัน
…แย่แล้ว นี่คือสีหน้าของนางเวลาจริงจังกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
‘เวรละ…ดูเหมือนข้าจะพูดอะไรผิดไป’
ฟุ่บ!
พลังอันมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของกู่ฮุยบี
ไอร้อนที่ลอยออกมาทำให้ชุดคลุมของนางสะบัดไหวไปมา
แค่เห็นก็รู้แล้วว่า นางกักเก็บพลังไว้ในร่างมากเพียงใด
‘…ข้าคงไม่รอดแน่’
สัญชาตญาณของ “น้องชายที่โตมากับการโดนซ้อม” กำลังส่งสัญญาณเตือนอย่างชัดเจน!
เสียงในหัวของข้าแผดร้อง
“คุกเข่าลงซะเดี๋ยวนี้!”
สติของข้าตอบกลับ
“มันสายไปแล้วโว้ย!”
‘งั้นข้าควรทำยังไงเล่า!? หนีไปเลยดีไหม!?’
ข้าค่อยๆ ขยับตัวอย่างเงียบเชียบ หวังจะหาทางหลบหนีไปให้พ้นจากตรงนี้
แต่แล้ว—
“เจ้ากำลังคิดจะหนีหรือไง?”
เสียงของ กู่ฮุยบี แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ คมกริบราวกับกระบี่ที่พร้อมจะตัดข้าขาดเป็นสองท่อน
ข้ากลืนน้ำลายลงคอ สัญชาตญาณร้องเตือนว่า ข้ากำลังจะถูกเผาจนเหลือเพียงเถ้าธุลี!
แต่ในช่วงเวลาที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา—
“คุณชาย?”
เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา เสียงที่ข้าไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้ยินในจังหวะนี้
ทันใดนั้น พลังอันเกรี้ยวกราดของกู่ฮุยบีก็พลันมลายหายไปในพริบตา
ข้าหันไปตามเสียง พบว่า ‘วีซอลอา’ กำลังถือถาดใส่ซาลาเปาร้อนๆ อยู่
“อะไรกัน…?”
ข้ายังไม่ทันได้ตั้งตัว สัญชาตญาณก็เตือนให้ข้าหันกลับไปมอง ทิศทางของกู่ฮุยบีอีกครั้ง
