…แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังแปลกอยู่ดี
“เจ้าตามข้ามาได้จริง ๆ หรือ?”
ข้าถามอีกครั้ง นางเหลือบไปมองด้านหลังตนเองครู่หนึ่ง
“มีอะไรอยู่ข้างหลังงั้นหรือ?”
ข้าหันไปมองตาม แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงโต๊ะอาหารว่างเปล่ากับเก้าอี้เท่านั้น
“ข้าแค่เดินตามคุณชายมาเท่านั้นเอง!”
วีซอลอาตอบกลับมาอย่างร่าเริง พร้อมรอยยิ้มสดใส
ข้าถอนหายใจและยกมือขึ้นกุมขมับ
‘…ให้ตายเถอะ’
‘ข้าจะส่งนางกลับไปได้ยังไงกัน?’
ให้เดินย้อนกลับไปตามทางเดิม? ไม่มีทางแน่ใจได้เลยว่านางจะกลับถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
ให้กลับไปที่ตระกูลถัง? ก็ไม่แน่ใจว่าพวกพ้องยังอยู่ที่นั่นหรือไม่
แต่จะพานางกลับไปเองแล้วค่อยย้อนกลับมาใหม่…ข้าไม่มีเวลามากขนาดนั้น
การปล่อยให้นางเดินทางเพียงลำพังไม่ได้เป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน
“เพราะใบหน้าที่สะดุดตาของวีซอลอา นางอาจดึงดูดปัญหาเข้าไปหาตัวเอง”
สถานการณ์ของข้าตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่า “ขวาก็ไม่ได้ ซ้ายก็ไม่ดี”
‘ถึงข้าจะไม่มีสิทธิ์พูดก็เถอะ…แต่ทำไมเจ้าถึงได้บ้าบิ่นแบบนี้กันนะ!?’
“เจ้าตามข้ามาแบบนี้มันอันตรายนะ!”
ข้าตะโกนออกไป วีซอลอาสะดุ้งเล็กน้อย
“ข้าขอโทษค่ะ…แต่ข้าเห็นคุณชายเดินออกไปไกล ๆ แล้วรู้สึกไม่สบายใจ ข้าก็เลยตามมา”
“…”
“ข้าก็ไม่สบายใจเหมือนกัน!”
ข้ารู้ว่านางมีพลังแฝงอยู่ แต่นางก็ยังไม่ได้ฝึกยุทธ์อย่างเป็นทางการ ถ้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางล่ะ?
และที่แย่กว่านั้นคือ…
