วีซอลอาที่กำลังกินอย่างเมามันหยุดเคี้ยว ก่อนจะพยายามตอบทั้ง ๆ ที่ปากยังเต็มไปด้วยเส้นโซเม็ง
“อืม… ตอนเช้า… อืบ… คุณชายเดินออกไปเงียบ ๆ… อืบ…”
“พอเถอะ ข้าอนุญาตให้เจ้าเคี้ยวให้หมดก่อนแล้วค่อยพูด”
ข้ากุมขมับขณะมองนางเคี้ยวตุ้ย ๆ ราวกับกระรอก
หลังจากกลืนลงไป นางก็ตอบเสียงใส
“ข้าเห็นคุณชายแอบออกไปตอนเช้า ก็เลยแอบตามออกมาด้วย!”
“…แล้วเจ้าทำได้ยังไง?”
ตอนเช้ามีองครักษ์ยืนเฝ้าตลอด นางเล็ดลอดสายตาพวกนั้นออกมาได้อย่างไร?
แถมยังเดินและวิ่งตามข้ามาหลายชั่วยามโดยที่ข้าไม่รู้ตัวอีก…
ไม่เพียงแต่นางจะตามข้ามาได้เท่านั้น
แต่นางยังใช้พลังปราณเป็นครั้งคราวเพื่อเร่งฝีเท้าด้วย?
การที่ข้าไม่รู้ตัวว่านางตามมาตลอดก็เรื่องหนึ่งแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ…
“นางตามข้ามาได้ยังไงกันแน่?”
แม้ว่านางจะหอบจนแทบขาดใจระหว่างทาง แต่นางก็ยังตามข้ามาได้ตลอดทาง
“ตอนที่คุณชายดูเหมือนจะหมดแรงจนใกล้ตายไปแล้ว ข้าก็แอบดูอยู่ห่าง ๆ มันสนุกดีค่ะ!”
“…โอ้ ขอบใจมากนะ”
ข้าเองก็มีพลังปราณเพียงน้อยนิด แม้ร่างกายจะถูกฝึกฝนมาไม่เต็มที่ แต่มันก็ยังมากกว่าคนทั่วไป
แม้ว่าในตอนนี้ วีซอลอา จะเป็นแค่ “คนธรรมดา”
แต่นางกลับสามารถตามข้ามาได้โดยไม่มีปัญหา?
แน่นอนว่าข้าเคยเห็นนางแบกของหนักที่แม้แต่ชายฉกรรจ์ยังลำบาก แต่นั่นก็แค่เรื่องในชีวิตประจำวัน
“หรือว่านี่คือต้นกล้าของผู้ที่จะกลายเป็น ‘สุดยอดจอมยุทธ์’ ในอนาคต?”
