วีซอลอา ยืนอยู่ตรงนั้น!
นางเต็มไปด้วยเศษใบไม้เกาะพราวเต็มตัว แถมยังทำหน้าตาใสซื่อราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมข้าถึงตกใจ
“…เจ้า…”
ข้ามองนางด้วยสีหน้าตกตะลึง
ใบไม้แห้งร่วงหล่นจากเส้นผมของนางทีละแผ่น ทีละแผ่น
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!?”
เสียงตะโกนของข้าก้องสะท้อนไปทั่วภูเขา
◇◆
ซาลาเปามันอร่อยดีจริง ๆ นะ…
ตั้งแต่ชาติก่อน ข้าก็คิดแบบนี้มาตลอด
“ซาลาเปาคืออาหารที่สมบูรณ์แบบ”
ราคาถูก แต่ข้างในเต็มไปด้วยเนื้อแน่นๆ แป้งด้านนอกก็นุ่มฟู แม้จะมีแบบบางและเหนียวนุ่ม แต่ข้าชอบแบบฟูมากกว่า
มันอร่อยทั้งตอนร้อนและตอนเย็น จะจิ้มกับน้ำซุปก็ดี หรือจะทอดก็อร่อย
“ไม่มีวันไหนที่ข้าคิดว่าซาลาเปาไม่อร่อย”
…ยกเว้นตอนนี้
“คุณชายไม่กินหรือเจ้าคะ?”
ข้ามองซาลาเปาตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว
“…เจ้าตามข้ามาได้ยังไงกัน?”
◇◆
ในที่สุดข้าก็ต้องกลับลงจากภูเขาและแวะเข้าหมู่บ้านใกล้เคียง
ก็เพราะว่า “วีซอลอา” บอกว่าหิว
ข้าเลยต้องหาของให้กินก่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสมาธิหาข้อมูลกันพอดี
และตอนนี้—
ข้ามองกองจานที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ พลางรู้สึกปวดหัว
“…นี่เจ้ากินโซเม็งไปกี่ชามแล้ว?”
ข้ากำลังกินซาลาเปาลูกที่สามอยู่เลยแท้ ๆ แต่โซเม็งของนาง…
หนึ่ง สอง… สาม… สี่…
…ช่างมันเถอะ
ข้าหยุดนับกลางคัน เพราะเริ่มกลัวคำตอบ
ข้าถอนหายใจแล้วถามนางอีกครั้ง
“เจ้าตามข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
