ช่วงที่ตระกูลถังค้นพบมันในอดีตก็คือช่วงฤดูร้อน
ในช่วงนั้น แม้แต่ต้นเมเปิลธรรมดายังแทบไม่มีใบเลย แล้วสีขาวมันจะไปโผล่ที่ไหนกัน?
“ข้อมูลผิดเพี้ยนไปตอนถ่ายทอด หรือมีใครสักคนจงใจทำให้มันผิดเพี้ยนกันแน่?”
ข้าคิดว่าอย่างหลังน่าจะเป็นไปได้มากกว่า
ยังไงเสีย ตระกูลกึมชอนยอนเคยเป็นตระกูลที่รุ่งเรืองที่สุดในใต้หล้า เรื่องราวของพวกเขาถูกบอกเล่าต่อ ๆ กันมา และอาจถูกแต่งเติมด้วยจินตนาการของผู้คน
แต่ถึงอย่างนั้น ข้าที่เลือกจะเชื่อและตามหามัน…
“นี่ข้าโง่เองใช่ไหมเนี่ย?”
ข้าเริ่มหมดกำลังใจขึ้นมาเล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง วีซอลอาก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสดใส…
“ต้นเมเปิลสีขาวงั้นหรือ?”
“ใช่ ข้ามาตามหามันอยู่นี่แหละ”
แน่นอนว่าแม้แต่วีซอลอาก็คงคิดว่ามันแปลก
พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว ต้นไม้ที่มีเอกลักษณ์ขนาดนี้แต่ไม่มีใครพบมันมาหลายร้อยปี…นี่มันก็ฟังดูพิลึกจริง ๆ
“ใบเมเปิลเปลี่ยนสีในฤดูร้อน มันแปลกใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ! ข้าเพิ่งเห็นมันเอง มันสวยมากเลย!”
“อืม ก็นั่นแหละ มันแปลก—”
เดี๋ยวนะ…
“เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ!?”
ข้าหันขวับไปจ้องหน้านางด้วยความตกใจ
วีซอลอาทำหน้างุนงงราวกับไม่เข้าใจว่าข้าตื่นเต้นเรื่องอะไร
“มีอะไรหรอคะ คุณชาย?”
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า เห็นต้นเมเปิลสีขาว?”
“ค่ะ!”
“…ที่ไหน!?”
วีซอลอาเอียงคออย่างไม่เข้าใจ
“ก็เมื่อกี้เราดูมันด้วยกันไงคะ!”
“…ข้า? กับเจ้า?”
“ค่ะ!”
“…”
