“ข้าเคยเห็นมันเมื่อไหร่กัน!?”
ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกชาไปทั้งตัว
วีซอลอามองข้าด้วยสายตาที่ราวกับสงสัยว่า “ทำไมท่านถึงไม่เห็นมันล่ะ?”
ข้าอ้าปากจะพูด แต่แล้ว—
“ข้าไม่รู้ว่าท่านมัวทำอะไรอยู่ แต่ท่านกินซาลาเปาเพลินไปหรือเปล่าคะ?”
นางพูดเสร็จแล้วก็ยื่นมือไปคว้าซาลาเปาของข้า!
“นี่ เจ้าจะทำอะไร!”
ข้าฟาดมือลงบนหลังมือของนางเบา ๆ
“อ๊า!?”
วีซอลอาถลึงตาใส่ข้า พลางลูบมือที่โดนตี
ข้ากลอกตาแล้วถามเสียงเรียบ
“เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าเจ้าจำได้ว่าต้นไม้นั่นอยู่ที่ไหน?”
นางมองข้า ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ
“แน่นอนค่ะ!”
ข้าหลับตา สูดลมหายใจลึก ๆ
“…นำทางไปซะ”
ข้ายื่นถ้วยซาลาเปาให้วีซอลอาอย่างระมัดระวังก่อนจะเอ่ยถาม
— เสียงจิ้งหรีดร้องระงม
ไม่ทันไร ฟ้าก็มืดลงและยามราตรีมาเยือน
เพียงแค่ปีนขึ้นและลงเขาไม่กี่รอบ ก็หมดวันเสียแล้ว
“ให้ตายเถอะ เวลามันผ่านไปเร็วเกินไป”
ข้ายังไม่ได้อะไรติดมือเลย นอกจากเสียเวลาไปกับการเดินขึ้นลง
แม้ว่าจอมยุทธ์จะฝึกฝนจนสามารถพุ่งทะยานสู่ฟ้าได้ แต่นั่นก็คงไม่ช่วยให้เราควบคุมเวลาได้อยู่ดี
ถึงข้าจะเคยย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ แต่นั่นก็เป็นอีกเรื่อง…
“ฮึบ!”
ข้าเหลือบมองไปที่วีซอลอาที่กำลังเดินตามข้ามาด้วยสีหน้าสดใส
ทางเดินขึ้นเขานั้นเต็มไปด้วยหินและต้นไม้หนาทึบ
แม้ว่านางจะสวมชุดที่ดูสะอาดสะอ้านก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยฝุ่นและใบไม้ติดพราว
