แต่ถึงอย่างนั้น นางกลับมีรอยยิ้มกว้างเหมือนกำลังสนุกกับทุกสิ่ง
“อะไรทำให้เจ้าดูสนุกนัก?”
“แค่ได้เดินทางไปกับนาน้อย ทุกอย่างก็น่าสนุกไปหมดเจ้าค่ะ!”
ข้าถามไปโดยไม่คิดอะไร แต่คำตอบของนางกลับทำให้ข้ารู้สึกจั๊กจี้ในอกโดยไม่รู้ตัว
ข้าจึงเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางโดยไม่พูดอะไรต่อ
“เส้นทางนี้ไม่ใช่เส้นทางง่าย ๆ สำหรับหญิงสาวทั่วไป”
แต่วีซอลอากลับเดินผ่านมันมาโดยไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย
“…หรือว่านางจะมีพละกำลังมากเกินไป?”
การที่ผู้ที่ได้รับฉายา “กระบี่ศักดิ์สิทธิ์” ในอนาคตจะมีร่างกายที่แตกต่างจากคนทั่วไปตั้งแต่ต้นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก
“อีกนิดเดียวก็ถึงที่เดิมแล้ว”
สถานที่ที่เรากำลังจะกลับไปก็คือเนินเขาที่ข้าปีนขึ้นไปเมื่อตอนกลางวัน
ที่นั่นเองที่วีซอลอาบอกว่าเห็น “ต้นเมเปิลสีขาว”
“ตอนข้าเห็น มันก็เป็นแค่หน้าผาที่เต็มไปด้วยต้นไม้และก้อนหินธรรมดา”
“แต่วีซอลอาเห็นอะไรกันแน่?”
ข้าหวังว่าการที่ข้ามาเสี่ยงชีวิตออกค้นหาในยามค่ำคืนนี้จะไม่สูญเปล่า
“โชคดีที่ดูเหมือนไม่มีอสูรดุร้ายอยู่แถวนี้”
แต่ที่น่าแปลกคือ…
“ไม่เพียงแค่อสูรเท่านั้น แม้แต่สัตว์ป่าธรรมดาก็ไม่มีอยู่เลย”
บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดเกินไป มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและแมลงกลางคืนร้องระงม
◇◆
ในที่สุด ข้าก็มาถึงจุดที่ปีนขึ้นมาตอนกลางวันอีกครั้ง
แต่เช่นเดียวกับครั้งก่อน “ข้ากลับไม่เห็นอะไรเลย”
“มันอยู่ตรงไหนกัน?”
“เอ๋?”
