พวกเขาไม่น่าจะเป็นศัตรูหรือผู้บุกรุก เป็นไปได้ว่าพวกเขาเป็นแขกของตระกูลใดตระกูลหนึ่งที่เดินหลงเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามของตระกูลถัง
“ที่นี่เป็นสถานที่ที่คนนอกไม่สามารถเข้ามาได้ตามอำเภอใจ”
แสงจันทร์ค่อย ๆ ส่องกระทบเงาที่บดบังใบหน้าของพวกเขา ทำให้สามารถมองเห็นโฉมหน้าของคนตรงหน้าได้ชัดขึ้น
และในชั่วขณะนั้นเอง—
ถังโซยอลรู้สึกเหมือนลมหายใจของนางสะดุดไปชั่วขณะ
หรือบางที…เวลาอาจจะหยุดหมุนไปแล้วก็ได้
ตุบ! ตุบ!
เสียงหัวใจของนางเต้นรัวราวกับจะระเบิด
เด็กหนุ่มตรงหน้ามีเส้นผมดำสนิทเป็นเงางาม ดวงตาที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยให้ความรู้สึกไม่พอใจอะไรบางอย่าง อารมณ์ดุดันแผ่ออกมาจากแววตาคมปลาบ และท่าทีที่ไม่แยแสต่อโลกของเขาทำให้ดูยิ่งน่าหลงใหล
“ถะ…ถ้าพวกเจ้าไม่ตอบ ข้าจะเรียกคนมาจัดการ—”
น้ำเสียงของนางสั่น และนางก็พูดติดขัดเล็กน้อย
เขาจะสังเกตเห็นหรือเปล่านะ? ทำไมนางถึงรู้สึกกังวลขนาดนี้?
ทันใดนั้นเอง นัมกุงบีอาก็กระซิบเบา ๆ ข้างหูของนาง
“เขาเป็นคนของตระกูลกู่”
เด็กหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา
“ข้าชื่อกู่จอลยอบ”
กู่จอลยอบ… แม้แต่ชื่อก็ดูเท่เหลือเกิน
…ไม่สิ ไม่ใช่แบบนี้!
ข้ากำลังพูดอะไรอยู่?
เขาพูดอะไร? แล้วข้าตอบไปว่าอะไร?
ข้า…จำไม่ได้เลย
หากหัวใจของข้าไม่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ก็คงจะดี
ถังโซยอลรับรู้ได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย
นางควรจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด
