แม้ว่าความสามารถในการลงมือทำอะไรโดยไม่ลังเลของถังโซยอลจะโดดเด่นมาก แต่ปัญหาก็คือ…เสียงของนางกลับแผ่วเบาราวกับกำลังหดตัวลง
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดชัดนัก และนั่นทำให้นางแทบอยากจะมุดดินหนี
ครั้งหนึ่ง คนรับใช้ของนางเคยพูดว่า “เวลาคนเราชอบใครมากเกินไป ก็จะตัวสั่นเองโดยไม่รู้ตัว”
ดูเหมือนว่าตอนนี้นางจะเข้าใจความหมายของคำนั้นแล้ว
นางต้องถามอะไรสักอย่าง…
แต่จะถามอะไรดีล่ะ?
“ท่านชอบยาพิษประเภทไหนหรือไม่?”
…ไม่สิ อันนี้มันฟังดูพิลึกไปหน่อย
“ข้ามีฝีมือในการใช้กริชอยู่บ้าง ท่านอยากฝึกซ้อมดาบสั้นกับข้าหรือไม่?”
…ไม่ ๆ แบบนี้ยิ่งไปกันใหญ่
งั้นเอาอะไรที่พื้น ๆ กว่านี้หน่อย—อาหารที่ชอบ! ใช่แล้ว เรื่องนี้มันต้องธรรมดาแน่ ๆ
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม
“คุณชายกู่ ท่านมีอาหารที่ชอบหรือไม่—”
“พี่ถัง ตรงนั้นคือสนามฝึกใช่หรือไม่?”
เสียงของ นัมกุงชอนจุน พุ่งเข้ามาขัดกลางประโยคของนางพอดี
…ข้าแทบอยากจะฆ่าเจ้าซะเดี๋ยวนี้เลย!
นางเงียบไปชั่วขณะ เพราะรู้ดีว่าคำถามของตัวเองที่เพิ่งพูดออกไปนั้นถูกทำลายลงแล้วอย่างสมบูรณ์
เด็กหนุ่มผู้แสนดีตรงหน้าเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม
“คุณหนูถัง เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรหรือ?”
—แต่ถึงเขาจะถามด้วยความใส่ใจแค่ไหน ถังโซยอลก็ไม่สามารถพูดซ้ำได้อีกแล้ว
นางทำได้เพียงกำมือแน่นพลางตั้งปณิธานเอาไว้ในใจ—
