ฝีมือดาบของนัมกุงชอนจุนเป็นสิ่งที่คู่ควรแก่การยกย่อง
รัศมีของดาบที่ตวัดผ่านอากาศไม่มีการสั่นไหว
มันคมกริบ และเต็มไปด้วยความเร็วที่เป็นเอกลักษณ์ของตระกูลนัมกุง
ข้าหลบคมดาบแรก และดาบที่สองได้อย่างหวุดหวิด
แต่ใบหน้าของนัมกุงชอนจุนกลับไม่มีท่าทีตกใจเลย
‘เขาตั้งใจให้เป็นแบบนี้แต่แรก’
เขาถ่ายเทน้ำหนักลงไปที่ขา
การเคลื่อนไหวของไหล่และต้นคอเริ่มขยับ
—กระบี่ที่สามมาแล้ว
‘สองครั้งแรกเป็นเพียงการล่อเป้า นี่ต่างหากคือการโจมตีจริง’
มันไม่ได้พุ่งเข้าหัวข้าเพื่อปิดฉากในครั้งเดียว
แต่พุ่งตรงไปที่ไหล่ของข้า
ข้าชักมือออกไป—
ปะ!
ตุบ!
“…หืม?”
เสียงของนัมกุงชอนจุนดังขึ้นด้วยความงุนงง
เขามองมือตัวเอง ก่อนจะพบว่า—
ดาบไม้ที่เคยอยู่ในมือของเขา กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น
“…อะไรน่ะ?”
ข้ามองเขาด้วยสายตาแสนเบื่อหน่าย
ข้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของมันอีกต่อไป
“ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
ข้าถามขึ้นอย่างเรียบเฉย
ดวงตาของนัมกุงชอนจุนสั่นไหวเล็กน้อย
ข้ากล้าพูดได้เลยว่า—
ตอนนี้ ข้ารู้จัก’กระบี่ของตระกูลนัมกุง’ ดีกว่าตัวมันเองเสียอีก
ข้าเคยต้องต่อสู้เพื่อหยุดยั้ง ราชินีกระบี่มารที่คลุ้มคลั่งมากี่ครั้งแล้ว?
ข้าเคยเห็น กระบี่ที่นัมกุงบีอาใช้ภายใต้แสงจันทร์ มานับครั้งไม่ถ้วน
กระบี่ของนางในตอนนั้น ก้าวข้ามจุดอ่อนดั้งเดิมของตระกูลนัมกุงไปแล้ว
