ทันทีที่นัมกุงชอนจุนเห็นนาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา จากบุคลิกเย็นชาแข็งกร้าวเมื่อครู่ กลับกลายเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยนผู้เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม อากัปกิริยาช่างเหมือนคุณชายอบอุ่นผู้เป็นที่รักของเหล่าหญิงสาว
“ตื่นเช้าจังนะขอรับคุณชายกู่ เมื่อคืนนี้นอนหลับสบายดีหรือไม่?”
“…หืม”
สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือพ่นเสียงแสดงความประหลาดใจออกมา หมอนี่มันอะไรกันแน่?
อยู่ๆ ข้าก็นึกถึงเผิงอูจินขึ้นมา แล้วก็รู้สึกผิดเล็กน้อยที่เคยตราหน้าเขาว่าเป็นคนบ้า เพราะถึงแม้เผิงอูจินจะดูเพี้ยนๆ แต่ก็ยังพอมีเค้าของคนดีอยู่บ้าง ส่วนหมอนี่… ทั้งบ้า ทั้งชั่วร้ายแน่แท้
นัมกุงบีอามองเราสองคนด้วยสีหน้าฉงน เหมือนสงสัยว่าทำไมเราถึงอยู่ด้วยกัน
“ข้าพึ่งออกมาข้างนอกแล้วบังเอิญพบคุณชายกู่เท่านั้นเอง พี่หญิงเองก็ตื่นเมื่อครู่สินะ” นัมกุงชอนจุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อ่า… ใช่…”
“อีกไม่นานเราต้องออกเดินทางแล้ว พี่หญิงเองก็ควรเตรียมตัวให้เรียบร้อย ข้าจะให้ข้ารับใช้ไปช่วย”
“…อืม”
สิ่งหนึ่งที่ข้าสังเกตเห็นคือนัมกุงชอนจุนมีนิสัยชอบขัดจังหวะ บทสนทนาใดที่เขาคิดว่าอาจไม่เป็นไปตามที่ต้องการ เขาจะรีบพูดแทรกทันที ท่าทางจะเป็นพวกชำนาญเรื่องนี้
นัมกุงบีอาหาวสั้นๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องไป ทันทีที่นางจากไป นัมกุงชอนจุนก็หันกลับมาจ้องข้าด้วยสายตาคมกริบ
แล้วกล่าวขึ้นเสียงเย็น
“จำคำเตือนของข้าเมื่อคืนให้ขึ้นใจ”
