เส้นทางสู่ตระกูลถังนั้นราบรื่นยิ่งกว่าทางใดที่ข้าเคยเดินผ่านมา อาจเป็นเพราะเป็นเส้นทางที่เชื่อมระหว่างหมู่บ้านและตัวเมือง จึงได้รับการดูแลอย่างดี ด้วยเหตุนี้ บรรดาผู้คุ้มกันที่มักเคร่งเครียดอยู่ตลอดจึงดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หรือบางทีอาจเป็นเพราะกำลังเดินทางร่วมกับตระกูลนัมกุง หนึ่งในตระกูลสูงศักดิ์ก็เป็นได้
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือเส้นทางสู่ตระกูลถังไม่มีปัญหาใหญ่อันใดเกิดขึ้น
“แล้วพี่สาวรู้ไหมคะ ตอนที่ข้ากินขนมยักกวาครั้งแรก ข้ากำลังถือมันฝรั่งอยู่ด้วยนะ แต่มันฝรั่งดูไม่น่ากินขึ้นมาทันทีเลยล่ะ”
“อืม”
“ยักกวาน่ะอร่อยมากเลยนะ… ขอโทษเจ้าด้วยนะเจ้ามันฝรั่ง แต่ข้าว่ายักกวาอร่อยกว่ามาก”
“อืม”
“ว่าแต่… ทำไมมันฝรั่งถึงต้องชื่อว่ามันฝรั่งด้วยล่ะ…”
“อืม… อืม?!”
ยกเว้นแค่สองคนนั้น…
นัมกุงบีอา เจ้าสตรีวิปลาสนั่น ทำไมถึงเอาแต่เดินมาทางนี้กันนะ?
ทุกครั้งที่เห็นนางทำให้ข้าปวดหัวเสมอ
‘บอกข้าทีเถอะว่ามาทำไมกันแน่’
เบื้องหน้ามีรถม้าสีน้ำเงินจอดอยู่เด่นชัด แต่นางกลับเลือกเดินมาทางนี้อยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น วีซอลอาก็เอาแต่เดินตามติดนัมกุงบีอา แล้วเจื้อยแจ้วไม่หยุด ข้าเริ่มคิดแล้วว่าควรหาจังหวะสั่งสอนสักครั้ง
“น่าแปลกจริงๆ ที่เจ้านั่นไม่สนใจอะไรเลย…”
จากพฤติกรรมที่เห็นจนถึงตอนนี้ คิดว่านัมกุงชอนจุนน่าจะตามติดนัมกุงบีอาไม่ห่างถึงจะถูก แต่เจ้าตัวกลับเอาแต่นั่งเงียบอยู่ในรถม้า
