“แบบนี้กลับไม่เป็นปัญหาหรือไร?”
ข้าไม่อาจคาดเดาความคิดของคนบ้าพรรค์นั้นได้เลยจริงๆ
ไม่นานนัก พระอาทิตย์ก็เริ่มลับขอบฟ้า เป็นสัญญาณว่าพวกเราเดินทางมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว นัมกุงบีอานั้นเป็นจอมยุทธ์ จึงไม่แปลกที่นางจะยังดูปกติอยู่ แต่ที่น่าประหลาดใจกว่าคือวีซอลอา
แม้จะเดินมาเป็นเวลานาน แต่นางยังคงสดใสไม่เปลี่ยน แถมยังพูดคุยกับนัมกุงบีอาไม่หยุด
หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‘ความแตกต่างทางรากฐาน’?
“…จริงๆ แล้วกินขนาดนั้นแต่ยังมีแรงขนาดนี้สิถึงจะแปลกกว่า”
ดูจากปริมาณอาหารที่วีซอลอากินเข้าไป หากไม่ได้ขยับตัวอยู่ตลอด นางคงไม่รอดจากการเปลี่ยนสภาพเป็นก้อนกลมเล็กๆ
นี่อาจเป็นหนึ่งในความลี้ลับของร่างกายมนุษย์ก็เป็นได้
ข้ากินน้อยกว่านางแท้ๆ แต่ไขมันกลับเริ่มสะสมตรงสีข้างแล้ว…
เฮ้อ… ชีวิต…
ขณะที่ข้ากำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความคิดเปล่าเปลือง ก็มีเสียงร้องดังขึ้นจากกลุ่มผู้เดินทาง
“ธงของตระกูลถังปรากฏแล้ว!”
และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ในระยะไกล ธงสีเขียวที่มีอักษร ‘ถัง’ ปักอยู่โบกสะบัดอยู่
จำนวนคนที่มารอต้อนรับดูเหมือนจะน้อยกว่าพวกของตระกูลกู่และนัมกุงรวมกันเล็กน้อย
ข้าจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยอัตโนมัติ
อา… เมื่อครู่ข้าเผลอหลับไป หัวคงยุ่งไม่เป็นทรงแน่
นี่ล่ะคือเหตุผลที่การพบปะกับตระกูลสูงศักดิ์เป็นเรื่องน่ารำคาญ…
