หลังจากพักค้างแรมในที่พักมาตลอดคืน ในที่สุดรุ่งอรุณก็มาถึง แม้จะเรียกได้ว่าเป็นยามรุ่งสาง แต่เพื่อให้ทันการเดินทาง เราจึงต้องลุกขึ้นแต่เช้าตรู่
ข้ายืดร่างกายที่ยังคงเมื่อยล้าออก ก่อนจะก้าวออกไปด้านนอกขณะเดียวกัน วีซอลอาก็ก้าวออกมาจากห้องของเหล่าข้ารับใช้ นางกำลังขยี้ตาพลางโซซัดโซเซเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่ ข้าเห็นเช่นนั้นจึงก้าวเข้าไปก่อนจะดีดนิ้วเข้าที่หน้าผากนางเบา ๆ
“โอ๊ย…!”
“ลืมตาได้แล้ว รีบลงไปล้างหน้าซะ”
“เจ็บนะคะ…”
“อย่ามาเล่นละครให้ข้าดูเลย เจ้าเป็นข้ารับใช้ จะตื่นสายกว่าข้าได้ยังไง?”
“ก็พวกพี่สาว ไม่ยอมปลุกข้า…”
“เจ้าก็ต้องรู้จักตื่นเองสิ”
“ฮือ… ขอโทษค่ะ…”
วีซอลอาค่อยๆ ก้าวลงบันไดด้วยท่าทางง่วงงุน ข้ากะคร่าวๆ ว่าการเตรียมตัวสำหรับออกเดินทางคงใช้เวลาราวสองชั่วยาม
กึกกัก—
เสียงประตูที่อยู่ถัดไปเปิดออก ข้าหันไปมองก็เห็นนัมกุงชอนจุนก้าวออกมา ดูเหมือนหมอนั่นจะจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะเขาดูเนี้ยบและเรียบร้อยดี
เมื่อสายตาเราประสานกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ข้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะทักทายดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ก็เห็นว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น
กลับเป็นเขาเองที่จ้องมองข้าด้วยสายตาคมกริบ ราวกับมีบางอย่างจะพูดออกมา…
ขณะที่ข้ากำลังเผชิญหน้ากับนัมกุงชอนจุน ประตูห้องข้างๆ ก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว นัมกุงบีอาก้าวออกมาราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว
