แต่ก็นับว่ายังดี เพราะฝั่งตระกูลนัมกุง นัมกุงชอนจุนกับนัมกุงบีอาได้จัดการแสดงละครไปแล้ว ข้าจึงไม่ต้องทำอะไรมาก
รถม้าค่อยๆ ชะลอและหยุดลง ข้าจึงลุกขึ้นเตรียมตัวออกไป
เมื่อก้าวออกจากรถ ก็เห็นนัมกุงชอนจุนยืนสนทนากับคนของตระกูลถังอยู่ก่อนแล้ว
“ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะ ชอนจุน”
“ท่านพี่ถัง สบายดีหรือไม่ขอรับ?”
“ช่วงนี้มีเรื่องให้เหนื่อยใจหรืออย่างไร สีหน้าของเจ้าไม่ค่อยดีเลย”
“คงเป็นเพราะการเดินทางที่ยาวนานนั่นล่ะขอรับ”
“ก็นั่นสินะ พวกเจ้ามาจากที่ไกล… ข้าไม่คาดคิดเลยว่าแม้แต่เจ้าก็จะมาด้วย”
“เพราะพี่หญิงรับปากว่าจะมา ข้าจึงไม่อาจปล่อยให้นางมาเพียงลำพังได้ มันชวนให้เป็นห่วงเกินไป”
“อา…คุณหนูบีอา… อืม ก็จริงของเจ้า ข้าก็คิดเช่นนั้นเสมอ เจ้าเองก็ดูแลนางดีมาก ข้าชื่นชมความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเจ้าเสมอ ต่างจากเจ้าตัวแสบของข้า… โซยอลของข้าดูเหมือนจะยิ่งดุขึ้นทุกวัน”
‘ฮ่าฮ่า’
เขาส่งรอยยิ้มแบบจอมปลอมมาเต็มที่ ก่อนจะหันสายตาไปทางข้า
“อ้อ! คุณชายกู่! ทางนี้เลยขอรับ”
…อะไรของเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สนิทกับข้าขนาดนั้น?
หากไม่รู้เบื้องหลัง ข้าอาจเผลอเชื่อว่ารอยยิ้มสดใสนั้นเป็นของจริง… แค่คิดก็รู้สึกพะอืดพะอมเสียแล้ว
เมื่อข้าเดินเข้าไปใกล้ ข้าก็ได้เห็นชายหนุ่มที่ยืนสนทนากับนัมกุงชอนจุน
