นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ยอดเขาแห่งหนึ่งในอดีต
…
กลางภูเขาสูงตระหง่าน
บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยซากศพที่เย็นเฉียบทับถมกันจนแน่นขนัด
ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือจากฝ่ายธรรมะ หรือแม้แต่มารเองก็ตามทุกชีวิตต่างถูกฟาดฟันจนสิ้นชีพ
และที่ใจกลางของสมรภูมินองเลือดนั้น
ราชินีกระบี่มาร นัมกุงบีอา
นางยืนอยู่เพียงลำพังในมือของนางถือกระบี่ดวงตาสีเข้มทอดมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
[ราชินีกระบี่มาร]
ข้าเรียกชื่อของนาง
นัมกุงบีอาค่อยๆ หันสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกมาทางข้า หยดโลหิตที่กระเซ็นเปื้อนอยู่บนแก้มขาวซีดของนาง…
กลับยิ่งขับให้นางดูเย้ายวนขึ้นอย่างน่าประหลาด
…ทว่าในดวงตาของนางกลับว่างเปล่า ข้าสบตากับนางสิ่งที่ข้าเห็นมีเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
[สุดท้ายเจ้าก็เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว… เจ้าฆ่าพวกมันทั้งหมดใช่ไหม?]
ร่องรอยบาดแผลจากคมกระบี่ที่กระจายอยู่ทั่วทั้งสมรภูมิ ล้วนเป็นฝีมือของนัมกุงบีอาเพียงคนเดียว
นางมิได้สนว่าเป็นศัตรูหรือพวกเดียวกัน หากอยู่ในสนามรบเดียวกัน ทุกคนย่อมต้องตาย
ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
[ข้าบอกว่าเรามีเวลาจำกัด แต่เจ้ากลับทำอะไรไร้สาระอยู่?]
สิ้นคำถามของข้านัมกุงบีอาไม่ได้ตอบ นางเพียงลากกระบี่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดเข้ามาใกล้ข้าอย่างเชื่องช้า
แม้ข้าจะไม่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารใดๆ จากตัวนาง
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…
