เพราะนัมกุงบีอาไม่เคยปลดปล่อยจิตสังหารเลยแม้แต่ครั้งเดียว
นางคือคนที่ไร้อารมณ์โดยสมบูรณ์ และเพราะแบบนั้นนางจึงเป็นกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด
เมื่อมาถึงตรงหน้าข้า นัมกุงบีอาก็ยกมือขึ้นเช็ดโลหิตที่เปื้อนอยู่บนแก้มของตน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
[ที่นี่ไม่มีอะไรทั้งนั้น]
[ก็แน่ล่ะ… เจ้ากวาดล้างมันหมดแล้ว]
สิ้นคำพูดของข้า นัมกุงบีอาก็สะบัดกระบี่เพื่อสลัดคราบโลหิตออก
ฉัวะ!
แรงสะบัดของนางสร้างลมพายุกรรโชกแรงพัดกระจายไปทั่วพื้นที่
จากนั้นนางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
[เจ้าลัทธิว่าอย่างไรบ้าง?]
[ให้ข้าพาเจ้ากลับไป นางเดือดพล่านเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แล้ว]
[ส่วนประโยคหลัง เจ้าคิดเองใช่ไหม?]
[ในเมื่อเจ้าฟังออก แปลว่าจิตสำนึกยังพอมีอยู่สินะ]
ข้ากล่าวพลางจ้องมองนางด้วยแววตาเย็นชา
นัมกุงบีอา…
นางเป็นคนที่ไม่ต่างอะไรจากบุปผาไร้กลีบ
นางเป็นบ้าไปแล้ว ไม่ใช่เพราะสิ่งใด…
แต่นางคลั่งไคล้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นกระบี่
◇◆
หลังจากสะบัดเลือดออกจากกระบี่จนหมด นางก็เก็บมันเข้าฝัก
จากนั้นก็เริ่มเดินออกไป
ข้ามองภาพนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจ
[ไม่ใช่ทางนั้น ราชินีกระบี่มาร]
[…ตรงไหน?]
[ซ้ายมือ]
[อ่า…]
[…ไม่ใช่ นั่นขวามือ]
หลังจากข้าเอ่ยแก้ไขหลายครั้งนัมกุงบีอาก็หันไปในทิศทางที่ถูกต้องและเดินต่อไป
นางอาจเป็นจอมยุทธ์ที่สามารถสังหารคนได้นับร้อยในพริบตา
แต่ดูเหมือนว่า…
