นางจะไม่มีเซนส์เรื่องเส้นทางเลยสักนิดเดียว
ความแตกต่างระหว่างบุคลิกของนางกับท่วงท่าการร่ายรำกระบี่ท่ามกลางเหล่ายอดฝีมือมากมาย…
เป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจหาคำอธิบายใดมาอธิบายได้
“ราชินีกระบี่มาร”
บางที…
อาจไม่มีฉายาใดจะเหมาะกับ”นัมกุงบีอา”ไปมากกว่านี้อีกแล้ว
◇◆
ขณะที่นางกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ นางก็หยุดเดินกะทันหัน
[ตรงนั้นน่ะ…]
[อะไรของเจ้า]
[กระบี่ของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์… มันจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?]
[…ฟังจากที่เจ้าพูด ดูท่าจะไม่ปกติจริงๆ ด้วย]
ข้าที่เดินตามหลังนางอยู่ ก็หยุดเท้าลงตาม
ข้ามองดูสีหน้าของนางและเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
[ถ้าเจ้าคิดอะไรแปลกๆ อยู่ล่ะก็ หยุดมันซะ สามจอมปราชญ์เป็นเรื่องของท่านเจ้าลัทธิ ไม่ใช่เรื่องของเจ้า]
[แต่กระบี่ของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์… จะเป็นเช่นไรหนอ]
[…เวรเอ๊ย นางนี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ]
ข้าส่ายหัวอย่างระอาก่อนจะก้าวเท้าต่อไป
แต่หลังจากเดินมาได้ครู่หนึ่ง ข้ากลับรู้สึกแปลก ๆ
ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของนางแล้ว?
ข้าหันกลับไปมองทันที
…นัมกุงบีอาไม่ได้อยู่ข้างหลังข้าแล้ว
นางกำลังเดินไปอีกทาง…
พร้อมกับพึมพำอะไรคนเดียวอยู่
ข้าครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะว่าควรปล่อยไปหรือไม่
แต่สุดท้าย…
ปาหินใส่นางก็แล้วกัน
ข้าหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นเสริมพลังปราณเข้าไปเล็กน้อยแล้วขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉึก!
…แต่ก่อนที่หินจะกระแทกใส่หัวของนาง
