“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ว่าอะไรหากท่านจะเดินทางของท่านเอง”
“แต่ขอให้มันเป็นเพียงแค่นั้น อย่าก้าวก่ายไปมากกว่านี้”
พูดจบแล้ว… คราวนี้มันต้องจบจริง ๆ
ข้าหันหลังและเตรียมเดินกลับไปยังค่ายของตน
แต่แล้ว
“สหายน้อย”
เสียงของนัมกุงบีอาเรียกข้าเอาไว้
ข้าชะงัก
“…มีอะไรอีก?”
“ข้ามีนามว่านัมกุงบีอา”
“…ข้าทราบดี”
นางยังคงจ้องข้าเขม็ง
“…แล้วไง?”
เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ ก่อนที่นางจะเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังขบคิดบางอย่าง และเมื่อดูเหมือนว่านางนึกอะไรออก นางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ข้าแนะนำตัวแล้ว… เช่นนั้น ท่านก็ควรบอกชื่อของท่านแก่ข้าด้วยสิ”
…
‘ไม่เอาเด็ดขาด!’
ข้ากำลังจะตอบปฏิเสธ แต่จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของข้า
ข้ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับไป
“…ข้ามีนามว่ากู่จอลยอบ”
“หา?”
“ข้าคือกู่จอลยอบแห่งตระกูลกู่ กู่จอลยอบ”
นัมกุงบีอาฟังแล้วพยักหน้ารับ
…เหมือนกับว่านางตั้งใจจะจดจำชื่อนี้ให้ขึ้นใจ
…ขอโทษด้วยนะ กู่จอลยอบ
…ข้าขอใช้ชื่อเจ้าสักหน่อยเถอะ
ข้ารู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ที่ใช้ชื่อของคนอื่นแบบนี้ แต่เพื่อให้ตัวเองหลีกพ้นจากสถานการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้…
ก็ต้องทำแบบนี้แหละ!
