เพราะสิ่งที่นางเป็น… คือความวิปลาสอย่างแท้จริง
◇◆
“คุณชาย…?”
มูยอนมองข้าด้วยสีหน้าตกใจ
ก็แน่ล่ะ…
อยู่ๆ ข้าก็ตะโกนสบถออกมาเสียงดังลั่นแบบนี้!
ข้าอยากจะเงียบปากและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นให้มากที่สุด แต่สถานการณ์นี้มันเป็นไปไม่ได้เลย
นัมกุงบีอามองข้าก่อนจะเอ่ยถาม
“ท่านคือผู้นำของขบวนนี้หรือ?”
แค่เสียงของนางก็ทำให้ข้าเหงื่อแตกแล้ว ข้าควรตอบหรือไม่?
ทว่านางไม่ได้รอคำตอบจากข้าอยู่แล้ว เพียงแต่ย่อตัวทำความเคารพ ก่อนจะแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
“ข้ามีนามว่านัมกุงบีอาแห่งตระกูลนัมกุง หากมิเป็นการรบกวน ขอข้าร่วมเดินทางไปเสฉวนด้วย…”
“ไม่ได้”
ข้าตัดบททันที
“…พวกเราไม่ได้มุ่งหน้าไปเสฉวน และที่สำคัญ มันเป็นการรบกวนจริง ๆ”
ดวงตาของผู้ติดตามรอบข้างขยายกว้างขึ้นพวกเขาคงไม่อยากเชื่อว่าข้าปฏิเสธตระกูลนัมกุงได้อย่างไม่ลังเล
นัมกุงบีอาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางเองก็คงคาดไม่ถึง
แน่นอน… ที่ไหนมีชื่อของตระกูลนัมกุงคำว่า “ปฏิเสธ” คงแทบจะไม่เคยมีใครกล้าพูดใส่หน้า
แต่ข้าก็มีเหตุผลที่หนักแน่นพอจะปฏิเสธได้
“ข้ายังไม่แน่ใจว่าท่านเป็นคนของตระกูลนัมกุงจริงหรือไม่ อีกทั้งพวกเราไม่อาจรับมือสังหารที่ไม่ทราบที่มาที่ไปมาเข้ากลุ่มได้โดยง่าย”
แม้จะดูจากเส้นผมสีขาว ใบหน้าที่งดงาม และชุดยุทธสีน้ำเงินที่ปักอักษร “นัมกุง”ก็พอจะเดาได้ว่านางเป็นของจริง
แต่ข้าไม่สน
ข้าจะไม่มีวันให้ร่วมเดินทางเด็ดขาด
