เช้าวันเดียวกับที่กู่หยางชอนออกเดินทางไปมณฑลเสฉวนด้วยรถม้า
วีซอลอากำลังช่วยเหลืองานบ้านร่วมกับเหล่าผู้ดูแลภายในเรือนของตระกูลกู่ งานเหล่านี้เริ่มกลายเป็นสิ่งที่นางคุ้นเคย และนางก็ค่อยๆ รู้สึกสนุกกับมันมากขึ้น
การซักผ้าและทำความสะอาดเป็นสิ่งที่นางทำได้ดี แม้จะเป็นคนซุ่มซ่าม แต่นางกลับเก็บกวาดได้เรียบร้อยกว่าที่คิด จนเป็นที่รักของบรรดาคนรับใช้ในเรือน
แต่…เมื่อพูดถึงเรื่อง “ทำอาหาร” แล้วล่ะก็
‘…ซะ…ซอลอา! อย่าจับมีดแบบนั้น…!’
ปัง!
‘เร็วเข้า! รีบห้ามนางไว้ก่อนที่มือจะขาด!’
‘ให้ตายเถอะ! เขียงขาดเป็นสองท่อนแล้ว!’
‘ไฟ! รีบดับไฟก่อน!! แกดง รีบเอาน้ำมาเร็ว!’
‘ไม่ได้นะ! มะ มันฝรั่งกำลังจะไหม้แล้ว!!!’
วันนั้นเป็นที่เลื่องลือกันทั่วในหมู่ผู้ดูแลเรือนวีซอลอาซึ่งเคยเป็นที่รัก กลับต้องยืนกางแขนพิงกำแพงอยู่นานเป็นเค่อเพื่อเป็นบทลงโทษ
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น มีคำสั่งห้ามเด็ดขาดว่า “ห้ามให้วีซอลอาเข้าครัว!” แพร่สะพัดไปทั่วเรือน
นางรู้สึกเศร้าไปพักหนึ่ง แต่เมื่อได้รับคำปลอบโยนว่า “เมื่อโตกว่านี้จะสอนให้ใหม่” นางก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง
◇◆
“ซอลอา! เอาผ้าซักไปให้ทีได้ไหม?”
“ค่ะ!”
เช้าวันนี้เหมือนกับทุกๆ วัน นางเริ่มต้นด้วยการทำความสะอาดและซักผ้า
นางรวบเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วทั้งหมดไว้ในอ้อมแขนและเดินกลับไปยังเรือนพัก ทว่าระหว่างทาง นางสังเกตเห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าที่พัก
