ท่ามกลางความงุนงงนั้น หนึ่งในผู้ดูแลเห็นท่าทางของนางแล้วอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือมาลูบหัวเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ซอลอา ถ้าซักผ้าเสร็จแล้ว ไปช่วยพี่สาวขนเสบียงที่คลังเก็บของกันเถอะ”
“ค-ค่ะ…”
“เอาขนมยักกวาไปกินไหม?”
“ค่ะ…!”
หลังจากตากผ้าเสร็จเรียบร้อย วีซอลอาก็ช่วยขนเสบียงไปยังรถม้าพร้อมกับเหล่าผู้ดูแลเรือน
“แค่นี้พอหรือยังนะ? การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลานานเลยนะ”
“คงต้องแวะซื้อตามทางอีกน่ะสิ”
“อืม… เดินทางกับคุณชายตั้งหนึ่งเดือน จะเป็นยังไงกันนะ”
“ว่าไปแล้ว ตั้งแต่ซอลอามาอยู่ที่นี่ คุณชายก็ดูอ่อนโยนลงไปบ้างนะ ว่าไหม?”
“นั่นสินะ เมื่อวันก่อน ตอนข้าทำความสะอาดแล้วบังเอิญไปกระแทกไหล่เขานิดหน่อย คุณชายยังถามเลยว่า ‘เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?’”
“ให้ตายเถอะ! โดนชนแท้ๆ แต่เขาไม่โมโหเลยเหรอ?”
“ใช่! ไม่ใช่แค่ไม่โมโห ข้ายังไม่ได้โดนตบเลยด้วย!”
“สุดยอดไปเลย! ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้การทำงานที่เรือนสบายขึ้นเยอะ… แบบนี้จะดีจริงๆ เหรอ?”
ระหว่างที่พวกนางพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย รถม้าก็ค่อยๆ ถูกบรรจุเสบียงจนเต็ม
ขณะเดียวกัน วีซอลอาก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
“พี่ฮงวา แล้วรถม้านี่ก็ไปกับคุณชายด้วยเหรอคะ?”
“ใช่แล้ว ตอนนี้เหลือแค่เตรียมเสื้อผ้าให้เขาอีกหน่อย…”
“ฮงวา! ท่านผู้อาวุโสสองมาแล้วนะ!”
“อ๊ะ! เข้าใจแล้ว! ซอลอา รีบไปกันเถอะ”
“ค่ะ…!”
