เพียงไม่กี่ประโยคที่สนทนากัน ก็ทำให้มูยอนรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่คนไม่รู้จักโตเท่านั้น หากแต่ยังไร้มารยาทสิ้นดี
“ขอฝากตัวด้วยขอรับ ท่านคุณชาย”
“องครักษ์หรือ?”
“ขอรับ ข้ามีนามว่ามูยอน”
“เฮ้อ…ข้าบอกให้หาผู้หญิงมาแทนไม่ใช่รึ? พวกเจ้าทำงานไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ”
“ขอรับ…?”
“อย่าพูดกับข้า รำคาญ! ไปยืนอยู่มุมโน้นซะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้า”
…คงเป็นเหตุผลนี้เองที่ทำให้รุ่นพี่หน่วยกระบี่ ยัดขนมยักกวาใส่มือข้าอย่างเงียบๆ
“นี่คืออะไรขอรับ?”
“เวลาท่านคุณชายอารมณ์เสีย ก็แค่ทำเป็นหูทวนลมซะ หยิบขนมนี้ใส่มือเขาสักชิ้น เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจต่อรุ่นพี่ในวันนั้นมาก เพราะคำแนะนำนี้ช่วยให้ข้าผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ง่ายขึ้น
ไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสตั้งใจให้เป็นเช่นนี้หรือไม่ แต่เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ที่ข้าต้องติดตามกู่หยางชอน ข้ากลับคิดอยากกลับไปหน่วยกระบี่มากกว่าเดิมเสียอีก
ร่างกายอาจจะสบายขึ้น แต่จิตใจกลับต้องเผชิญกับความอ่อนล้าคนละรูปแบบ
วันหนึ่ง…
ข้าได้ยินข่าวว่าผู้อาวุโสสองต้องการพบท่านคุณชายกู่หยางชอน และแน่นอน พออีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็รีบเผ่นหนีไปยังตลาดทันที
ข้าควรจับเขาไว้หรือไม่?
ข้าครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก่อนตัดสินใจ ข้าย่อมกลัวการอาละวาดของกู่หยางชอนมากกว่าคำดุด่าของผู้อาวุโสเสียอีก สุดท้ายข้าก็ถูกลากไปยังตลาดเช่นเดียวกับเขา
