ข้าเพียงเฝ้ามองเขาเงียบๆ จากด้านข้าง
ที่นั่น…กู่หยางชอนไม่ได้ทำสิ่งใดเป็นพิเศษ
เขาเพียงเฝ้าดูผู้คน
‘…’
สายตานั้นว่างเปล่าและไร้ความรู้สึก
บางครั้ง ดวงตาของเขาก็เป็นเช่นนี้
เขาคิดอะไรอยู่กันแน่?
แม้ว่านิสัยของเขาจะเอาแน่เอานอนไม่ได้และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ แต่ข้ากลับมองเห็นอารมณ์หนึ่งที่พลุ่งพล่านออกมาในบางขณะ
ข้ารู้ว่ามันคืออะไร เพราะข้าเองก็เคยรู้สึกมันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
มันคือ “ความปลงตก”
กู่หยางชอนมีดวงตาของผู้ที่ละทิ้งทุกสิ่ง
ทั้งที่ตำแหน่งว่าที่ผู้นำตระกูลกู่แทบจะแน่นอนอยู่แล้ว เขากลับยอมแพ้ต่อบางสิ่ง
แต่ทำไม?
ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเด็กหนุ่มคนนี้ถึงสร้างกำแพงสูงรอบตัวเช่นนั้น และข้าก็ไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยว ข้าไม่มีเรี่ยวแรงพอจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องของเขา
กระทั่งวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวกู่หยางชอนเปลี่ยนไป
ข้าไม่อาจอธิบายได้ว่ามันคืออะไร…
เพียงแต่โดยสัญชาตญาณ ข้ายกมือแตะที่ด้ามกระบี่โดยไม่รู้ตัว
ในช่วงที่ข้าอยู่กับหน่วยกระบี่ มักมีคนบอกว่าข้ามีสัมผัสที่เฉียบคมเหนือกว่าผู้อื่น
และตอนนี้ ข้าสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติอย่างรุนแรง
ข้ากวาดสายตามองไปรอบๆ ใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดเพื่อสำรวจความผิดปกติ แต่กลับไม่พบรังสีสังหารใดๆ
‘นี่มัน…อะไรกัน?’
สัมผัสนี้…รู้สึกเหนียวเหนอะหนะและแฝงไปด้วยจิตอาฆาตประหลาด
กระทั่งกระดูกสันหลังข้ายังเย็นเยียบ…
