ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน
“จะกินมันฝรั่งไหม?”
เด็กหญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่ดูจากอายุแล้ว น่าจะเป็นรุ่นราวคราวเดียวกับกู่หยางชอน
นางอุ้มตะกร้าที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งไว้ในอ้อมแขน
ทันใดนั้นเอง บรรยากาศอึมครึมรอบตัวก็สลายไปหมดสิ้น หรือว่าเด็กคนนี้เป็นต้นเหตุของพลังประหลาดเมื่อครู่นี้กัน?
…คงไม่ใช่หรอก แต่มันก็อาจเป็นไปได้
มูยอนขยับเข้าไปใกล้กู่หยางชอน มือยังคงวางไว้บนด้ามกระบี่ พร้อมที่จะชักออกมาได้ทุกเมื่อ
“คุณชาย…?”
ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องนิ่งค้างไป
กู่หยางชอนกำลังกินมันฝรั่งที่เด็กคนนั้นยื่นให้ เด็กหนุ่มผู้ที่ไม่เคยกินข้าวดีๆ และมักจะพลิกโต๊ะอาหารเป็นว่าเล่น…
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ที่แน่ๆ คือเขาเป็นคนเลือกกินอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับกินมันฝรั่งธรรมดาอย่างง่ายดาย?
ที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าคือสภาพของเด็กหญิงคนนั้น เสื้อผ้าที่เขาสวมขาดรุ่งริ่ง ดูก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก
และแน่นอนว่าเด็กหนุ่มอย่างกู่หยางชอน ผู้ที่โยนเสื้อทิ้งทันทีหลังจากสวมมันเพียงครั้งเดียว คงต้องโวยวายแน่หากเห็นเด็กคนนั้น
ข้าต้องรีบพาเด็กนี่ออกไปโดยเร็วที่สุด
“เจ้ากล้า…”
“เจ้ามีขนมยักกวาไหม?”
“ขอรับ?”
“ข้าถามว่า มีขนมยักกวาหรือไม่”
…แผนล้มเหลวทันที
กู่หยางชอนพูดขัดข้ากลางคัน แถมยังถามหาขนมยักกวา?
