ข้าแทบอยากตอบไปว่าเจ้าเพิ่งกินหมดไปตอนเดินมาที่นี่เองไม่ใช่รึ?!
แต่ข้าย่อมไม่อาจกล่าวเช่นนั้นได้
ข้าค้นหาของในอกเสื้อ โชคดีที่ยังเหลืออยู่ชิ้นหนึ่ง
เป็นองครักษ์แต่ต้องพกขนมติดตัวตลอดเวลา…นี่มันคือสิ่งที่ข้าเรียนวิทยายุทธ์มาเพื่อสิ่งนี้อย่างนั้นรึ?
ชั่วขณะหนึ่ง ข้ารู้สึกหมดกำลังใจไม่น้อย
กู่หยางชอนรับขนมไป
ข้าคิดว่าเขาคงกินเพื่อกลบความฝืดคอจากมันฝรั่งที่เพิ่งกินไป
แต่…
“เจ้าอยากกินหรือไม่?”
เขายื่นขนมให้เด็กหญิงตรงหน้า
‘…อะไรกัน?’
ข้าแน่ใจว่ากู่หยางชอนจะต้องกินขนมแล้วพูดจาแดกดันใส่เด็กหญิงอย่างแน่นอน ก็เพราะจนถึงตอนนี้ กู่หยางชอนที่ข้ารู้จักเป็นเช่นนั้นมาตลอด
แต่ตอนนี้…มีบางอย่างเปลี่ยนไป
ข้าไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่เขาไม่เหมือนเดิม
แถมยังพูดขอโทษเด็กหญิงเพราะไม่มีขนมเหลือให้มากกว่านี้ ข้าถึงกับต้องสงสัยว่าพรุ่งนี้ตะวันจะขึ้นจากทิศไหนกันแน่?
ข้าควรเช็คดูดีๆ ว่ามันจะขึ้นจากทิศตะวันตกแทนตะวันออกหรือไม่
ไม่นานนัก เด็กหญิงที่ยิ้มดีใจขณะรับขนมยักกวาก็จากไปพร้อมกับชายชรา
สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือ เพียงไม่นานหลังจากนั้น ข้ากลับพบว่าเด็กหญิงกับชายชราคนนั้นมาทำงานอยู่ในจวนของกู่หยางชอน
วันนั้นคงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ เพราะหลังจากนั้นกู่หยางชอนก็เปลี่ยนไป
เขาเริ่มฝึกยุทธ์
ไม่ใช่แค่ฝึก…แต่เป็นการฝึกอย่างหนัก
ข้าเห็นกับตาหลายครั้งว่าเขาฝึกฝนร่างกายอย่างเข้มงวด
นอกจากนี้…
