เสียงของวีซอลอาขัดจังหวะคำพูดของกู่จอลยอบทันที
“…บ้าเอ๊ย”
เมื่อข้าหันไปมอง ข้าก็ต้องเบิกตากว้าง
วีซอลอาอยู่ในสภาพเปียกปอนไปครึ่งตัว
เสื้อผ้าที่แนบเนื้อทำให้เห็นผิวกายของนางได้รางๆ
ที่สำคัญคือ…
นางวิ่งมาทั้งที่เท้าเปล่าไม่ได้สวมรองเท้าแม้แต่น้อย
ดูจากสภาพแล้ว นางคงรีบวิ่งมาที่นี่โดยไม่คิดอะไรเลย
ข้าหยิบผ้าคลุมที่อยู่ใกล้มือ แล้วรีบคลุมตัวของนางไว้ทันที
“เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่! ถ้าคนอื่นมาเห็นเจ้าจะทำยังไง!?”
ข้าพูดพลางใช้ผ้าห่อคลุมตัวนางแน่นขึ้น
“คุณชาย! ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ท่านฟัง…”
“ข้า… ฝันเห็นบางอย่าง…”
วีซอลอาพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองข้า
แต่นางยังพูดไม่ทันจบ
“ท่านคุณชายคนโต”
เสียงของกู่จอลยอบก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
ข้าหันไปมองหมอนั่นทันที
แววตาของกู่จอลยอบจับจ้องไปที่วีซอลอาอย่างไม่วางตา ข้าสังเกตเห็นนัยน์ตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย และที่สำคัญใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“นางเป็นใครกัน?”
…หมอนี่กล้าดียังไง?
