ดูเจ้าเด็กนี่สิ…
แก้มที่แดงเรื่ออย่างน่าหงุดหงิด นัยน์ตาที่สั่นระริกอย่างน่าหงุดหงิด และสายตาที่ไม่กล้าสบตาตรงๆ นี่มันน่าหงุดหงิดยิ่งนัก
พอเห็นท่าทางน่ารำคาญของเจ้าเด็กหน้าหล่อนี่ ข้าก็สัมผัสได้ทันทีว่าเขาตกหลุมรักเข้าแล้ว
ก็คงไม่แปลก…
ด้วยเส้นผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยและดวงตาที่ฉายแววสับสนของวีซอลอาทำให้ภาพลักษณ์ของนางเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างเกินต้าน หากไม่ใช่ผู้ที่ฝึกฝนมาทั้งชีวิตจนจิตใจมั่นคงประหนึ่งบัณฑิตผู้ทรงภูมิ หรือยอดฝีมือที่บำเพ็ญตบะจากลัทธิเต๋าหรือพุทธ พวกเขาย่อมพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์นี้ในพริบตา
แม้แต่ข้ายังรู้สึกโงนเงนเล็กน้อย…แล้วเจ้านั่นจะทนไหวได้อย่างไร? ท้ายที่สุด เขาก็พ่ายแพ้อย่างหมดท่าให้กับวีซอลอา
“ชิ”
วีซอลอาทำหน้างุนงง ราวกับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นางจึงจ้องมองข้าด้วยสายตาไร้เดียงสา
ข้ารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เลยจับตัวนางดึงถอยหลังไปอีกเล็กน้อย
กู่จอลยอบเมื่อเห็นเช่นนั้น แม้จะเป็นสายเลือดเดียวกัน แต่เขาก็ยังต้องรีบควบคุมสีหน้า ทว่ากลับซ่อนแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ได้
แม้แต่อาวุโสสองที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังเผยรอยยิ้มขบขันจนปิดไม่มิด ขณะจับจ้องไปที่กู่จอลยอบ
‘อยากจะล้อเลียนแต่ต้องฝืนกลั้นสินะ’
เป็นพวกตาแก่ที่นิสัยเสียจริงๆ
“แค่ก! แค่ก!”
บรรยากาศดูน่าอึดอัดเล็กน้อย ทำให้กู่จอลยอบต้องกระแอมไอออกมา แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร
