“ข้า…ข้าจะกล่าวใหม่อีกครั้ง ข้ากู่จอลยอบขอท้าประลองกับผู้สืบเชื้อสายเลือดจากสายหลัก!”
‘โธ่โว้ย อย่างน้อยก็มองข้าตรงๆ ตอนพูดสิ ไอ้เด็กบ้านี่…’
การที่เขาแอบเหลือบตาไปทางวีซอลอาอย่างเนียนๆมันเห็นได้ชัดเกินไป!
ข้าปัดมือไล่ๆอย่างไม่ใส่ใจ
“ประลองอะไรกัน ข้าไม่สนใจ กลับไปเสียเถอะ”
แค่ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นเรื่องน่ารำคาญ แถมอยู่ดีๆ โผล่มาแล้วขอประลองแบบนี้ก็ไม่ใช่พฤติกรรมที่ให้เกียรติกันเท่าไรนัก
ตรงกันข้าม มันออกจะเป็นการดูแคลนเสียด้วยซ้ำ
ข้ามีเหตุผลมากพอที่จะปฏิเสธ แต่ดูเหมือนกู่จอลยอบจะไม่พอใจกับท่าทีของข้า น้ำเสียงจึงเปลี่ยนไป
“หรือว่า…ท่านกลัว?”
“ใช่ ข้ากลัวมากเลยล่ะ”
“ท่านยังอ่อนแอเหมือนเดิมสินะ แค่เรื่องแค่นี้ก็จะหนีแล้วหรือ?”
“ถูกต้อง ข้านี่แหละอ่อนแอมากๆ เจ้าพูดถูกทุกอย่างเลย”
ข้าใช้วิชาฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด จนดวงตาของกู่จอลยอบกระตุกยิกๆ อย่างเห็นได้ชัด
ลมหายใจของเขาหนักขึ้น แสดงให้เห็นว่าโกรธจนแทบระเบิดออกมาแล้ว!
แล้วจะทำยังไงล่ะ ข้าบอกว่าไม่ประลองไง
เช้าวันนี้ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางกู่จอลยอบก็พาตัวเองมายังตระกูลสายหลักและเรียกร้องให้ข้าประลองด้วยกัน
อย่างเป็นทางการแล้ว ข้าคือฝ่ายที่มีเหตุผลเพียงพอที่จะปฏิเสธ
ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มหมดความอดทน ลมหายใจฟืดฟาดหนักขึ้นเรื่อยๆก่อนที่อาวุโสสองจะก้าวเข้ามาถามขึ้น
