สามวันผ่านไปนับตั้งแต่การประชุมสมัชชาเก้ามังกรสิ้นสุดลง และเป็นเวลาสามวันแล้วที่ข้ารู้ว่าตัวเองสามารถใช้เคล็ดวิชามารของมารสวรรค์จากชาติก่อนได้
ตลอดช่วงเวลานี้ ข้าได้ใช้เวลาฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง พยายามขับเคลื่อนเคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อแต่กลับไม่รู้สึกถึงพลังมารใดๆ ภายในร่างเลย แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่น่ายินดี ทว่าข้าก็ยังไม่อาจวางใจได้เสียทีเดียว บางทีพลังมารอาจซ่อนตัวอยู่ภายในโดยที่ข้าไม่รู้ก็เป็นได้
“ให้ตายเถอะ! แม้แต่หลังจากตายแล้วฟื้นขึ้นมา ข้าก็ยังต้องลำบากอีก เจ้าพวกสารเลว!”
ลานฝึกซ้อมในเรือนพักของข้าเต็มไปด้วยไอความร้อนที่แผ่กระจายจากร่าง ข้ายังอยู่ในระดับสองดาราเท่านั้น ดังนั้นพลังความร้อนที่ปล่อยออกมายังถือว่าไม่รุนแรงมากนัก
“…ร่างกายข้ายังไม่พร้อมสำหรับระดับสามดาราสินะ”
หากพิจารณาเพียงแค่ความเข้าใจและความชำนาญในการควบคุมพลังปราณ ข้าควรจะก้าวสู่ระดับต่อไปได้แล้ว แต่ปริมาณพลังภายในร่างข้ายังไม่เพียงพอ อีกทั้งร่างกายของข้าก็ยังไม่แข็งแกร่งพอจะรองรับมันได้
กล่าวโดยสรุปก็คือ ตอนนี้ข้าทำได้เพียงฝึกฝนซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ เท่านั้น
และเพราะเหตุนี้ ข้าจึงต้องทนทุกข์กับความปวดเมื่อยของกล้ามเนื้อมาตลอดหลายวัน
ข้าเปิดประตูออกจากลานฝึกซ้อม สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านร่างของข้า ไอร้อนจากการฝึกพลันจางหายไปอย่างรวดเร็ว
“นี่! ดูตรงนั้นสิ ยังมีฝุ่นอยู่นะ!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”
“…หืม?”
