แม้ว่าผู้อาวุโสเซียนกระบี่จะขอให้ข้าเรียกเขาด้วยชื่อโดยตรง แต่ในเมื่อข้ารู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา ข้าจึงไม่มีวันทำเช่นนั้นเด็ดขาด
“เฮ้อ! ก็เพราะตาแก่นี่กวาดลานให้ดีๆไม่ได้ไงล่ะ ดูสิ! ถ้ารับเงินค่าจ้างไปแล้ว จะทำงานชุ่ยๆ แบบนี้ได้อย่างไร?”
ข้ามองไปที่ลานกว้าง ไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย
“แต่มันก็ดูสะอาดดีนี่ขอรับ…”
“เฮ้อ! เจ้านี่แหละเป็นตัวต้นเหตุให้เรือนพักกลายเป็นแบบนี้!”
…นี่มันหาเรื่องตำหนิชัดๆ
บอกตามตรง ไม่ว่ามองอย่างไร ลานกว้างก็ดูสะอาดสะอ้านไร้ที่ติ ขนาดวีซอลอาที่แทบไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานบ้านยังช่วยดูแลความสะอาดเป็นประจำ
‘…ทำไมผู้อาวุโสสองถึงเป็นแบบนี้กันนะ? หรือว่าท่านแค่ต้องการกลั่นแกล้งผู้อาวุโสเซียนกระบี่?’
แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ต่อให้เป็นคนช่างหยอกแค่ไหน แต่ผู้อาวุโสของตระกูลกู่คงไม่ลดตัวมาเล่นสนุกเช่นนี้หรอก
‘…แล้วผู้อาวุโสเซียนกระบี่ไม่ว่าอะไรหรือ?’
ผู้อาวุโสเซียนกระบี่ยังคงยิ้มอ่อนโยนเช่นเคย เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่ผู้อาวุโสสองพูดแม้แต่น้อย เพียงแค่ก้มหน้าก้มตากวาดลานต่อไป
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”
…
ข้าเคยคิดว่าในฐานะผู้อาวุโสเซียนกระบี่ผู้เป็นตำนานแห่งยุทธภพ ย่อมสามารถรับมือกับสถานการณ์ใดๆ ได้อย่างสง่างาม
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
…แต่ดูเหมือนว่าข้าคิดผิด
มองดูดีๆ บนหน้าผากของเขาปรากฏเส้นเลือดขึ้นเป็นรูปกากบาท
‘…ท่านกำลังโกรธอยู่สินะ’
