“ให้จอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้าในอนาคตพันแผลให้ข้าเช่นนี้… ก็นับเป็นเกียรติอยู่เหมือนกันกระมัง?”
วีซอลอาพันผ้ารอบมือข้าหลายรอบจนมันหนาเกือบเท่ากำปั้น
ข้ามองมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยผ้า ไม่แน่ใจว่านี่คือมือของข้าหรือก้อนผ้ากันแน่
นางใช้นิ้วลูบไล้ผ้าที่พันไว้ แล้วพูดเสียงสั่น
“คุณชาย เจ็บมากหรือไม่…?”
“ตอนแรกไม่เจ็บหรอกนะ… แต่พันแบบนี้แล้วเริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมาล่ะ”
“แสดงว่าไม่เจ็บสินะ? โล่งอกไปที…”
“…อะ ใช่”
หรือว่านางจะฟังเฉพาะสิ่งที่อยากฟังกันนะ?
หลังจากนั้น ข้าออกเดินย่ำไปตามเส้นทางยามค่ำคืนสักพัก ก่อนจะกลับไปที่พักของตนเอง
กู่ยอนซอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?
ข้าลอบคิด แต่ไม่นานก็ได้ข้อสรุปในใจ
“ไม่รู้เหมือนกัน”
ข้าตัดสินใจ ไม่ใส่ใจ กับเรื่องของกู่ยอนซอ
ถึงอย่างไรความรู้สึก “ผูกพันในฐานะครอบครัว” ที่แทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว คงไม่เกิดขึ้นมาในตอนนี้แน่
ทั้งกู่ยอนซอ… และข้าเองก็เช่นกัน
เมื่อกลับมาถึงที่พัก ข้าสังเกตเห็นว่ามีแสงไฟส่องออกมาจากห้องของข้า
มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?
ด้วยความสงสัย ข้าจึงเอ่ยถามเหล่าข้ารับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ
ทันใดนั้นเอง สีหน้าของพวกเขากลับซีดเผือดไปทันที
“อะ…? เอ่อ คือ มีคนแจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วว่า…”
พวกเขาดูตกใจเสียจนหน้าซีดราวกระดาษ
ใครกันที่อยู่ในห้องของข้า?
ข้าเปิดประตูเข้าไปดู และสิ่งที่ข้าเห็นก็คือ
“โอ้! คุณชายกู่!”
ไอ้บ้านี่… ไม่สิ… เผิงอูจิน!
