“หากท่านต้องการพบใครสักคน ก็ลองไปหาพี่รองของข้าที่อยู่ที่อื่นดูเถิด นางมีประโยชน์มากกว่าข้ามาก”
“แต่ตอนนี้ไปหาก็คงไม่เจอหรอก…?”
“ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ไปก็ได้มิใช่หรือ?”
ข้าพึมพำในใจหรือนางยังสลบอยู่กันนะ?
“ข้ามาหาเจ้า ไม่ได้มาหาพี่รองของเจ้า ข้าไม่ค่อยสนใจนางเท่าไร”
“ท่านพี่… ท่านช่วยกรองคำพูดของท่านสักนิดไม่ได้หรือ?”
เผิงอาฮีถอนหายใจอย่างหมดหนทาง
เผิงอูจินเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนตอบ
“อืม… ขอโทษที ข้าไม่ค่อยถนัดเรื่องแบบนี้”
‘เจ้าหมอนี่จะเอายังไงกับชีวิตกันแน่?’
ข้าหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ …
ช่วงนี้อาการปวดหัวที่เหมือนจะสงบลงไปบ้าง กลับเริ่มปวดจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง
ข้าไม่แน่ใจว่าเผิงอูจินรับรู้ความรู้สึกของข้าหรือไม่ แต่เขากลับล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบแผ่นป้ายสีดำออกมา
“นี่คือตราที่ข้ามอบให้คุณชายกู่”
“ตรา?”
บนแผ่นป้ายสีดำ มีสัญลักษณ์สีทองสลักตัวอักษร “เผิง (彭)”
จากภายนอกมันดูไม่ได้พิเศษอะไรนัก แต่ดูเหมือนสิ่งนี้จะมีความสำคัญไม่น้อย เพราะเผิงอาฮีถึงกับแสดงสีหน้าตกตะลึง
“ท่านพี่! ท่านจะมอบของสิ่งนี้ให้เขางั้นหรือ!? มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ!”
“มันจะเป็นอะไรไป? พวกนั้นให้ข้าใช้ ข้าจะให้ใครก็เรื่องของข้า”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…!”
ข้าหันไปมองทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยถาม
“แล้วมันคืออะไรกันแน่?”
