บทที่ 10
༺ สมัชชาเก้ามังกร (4) ༻
“เจ้าบอกว่าหมอนั่นเป็นคุณชายแห่งตระกูลเผิงอย่างนั้นหรือ?”
ชายหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ที่ดูเหมือนจะเพิ่งก้าวข้ามวัยยี่สิบได้ไม่นาน
เขากำลังมีเรื่องชกต่อยกับใครบางคน
ข้าขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า
“ทำไมทายาทสายตรงของตระกูลเผิงถึงมาอยู่ที่นี่?”
“ไหนจะเป็นถึงลูกหลานของตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์แท้ๆ แต่กลับมาก่อเรื่องโวยวายท่ามกลางผู้คนเช่นนี้อีก…”
“…อย่าบอกนะว่าไม่ใช่เรื่องโกหก?”
ไม่จริงหรอก มันต้องไม่จริงแน่ๆ
หากมีใครสักคนกล้าสวมรอยเป็นคุณชายแห่งสี่ตระกูลใหญ่ เช่นนั้นเจ้านั่นคงได้จบชีวิตก่อนรุ่งสางแน่นอน
ทันใดนั้น ภาพของเผิงอาฮี ที่ข้าเคยพบในตลาดพลันผุดขึ้นมาในความคิด
แต่ข้าก็สลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ข้าไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย
ที่สำคัญในชาติก่อน ข้าไม่เคยได้ยินข่าวว่า คุณชายแห่งตระกูลเผิงเคยปรากฏตัวในการพิธีสมัชชาเก้ามังกร
ดังนั้น มันควรจะเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่มีผลกระทบใดๆ และควรจะจบลงโดยไม่มีปัญหา
มันควรจะเป็นเช่นนั้น…
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
ข้าเตรียมจะเมินเฉยและจากไป แต่ทันใดนั้น ผู้อาวุโสสอง ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“ก็แค่… มีใครบางคนกำลังก่อความวุ่นวายอยู่น่ะขอรับ”
ข้าตอบไปอย่างขอไปที หวังเพียงจะจากไปโดยเร็ว
แต่ดูเหมือน ผู้อาวุโสสอง จะไม่ปล่อยข้าไปง่ายๆ
“ข้าตามหาเจ้าตั้งแต่เช้าจนปวดเนื้อปวดตัวไปหมดรู้ไหม”
