“คุณชายของตระกูลเผิงถึงกับทิ้งหน่วยกระบี่ของตนเองแล้วดั้นด้นมาถึงที่นี่?”
“ที่นั่นมันน่าเบื่อเกินไป”
คำตอบนั้นทำให้ผู้อาวุโสสองหัวเราะลั่น สายตาของเขามองเผิงอูจินราวกับเจออะไรที่น่าสนใจเข้าแล้ว
“เจ้านี่มันบ้าจริงๆ มีคนบ้าอยู่ในตระกูลเผิงด้วยรึ?”
“ขอบคุณขอรับ ข้ามักจะได้ยินเช่นนี้อยู่บ่อยๆ ”
“ข้าไม่ได้ชมเจ้าไอ้หนู!”
ในขณะที่เผิงอูจินประสานหมัดเพื่อแสดงความเคารพ ข้าก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง
แหวนสีดำสนิทที่สวมอยู่ระหว่างนิ้วมือของเขา
มันเป็นแหวนแบบเดียวกับที่เผิงอาฮีสวมใส่
เวรแล้ว… หมอนี่ของจริงแน่ๆ
เหตุใดคนจากตระกูลเผิงถึงได้มาอาละวาดที่นี่กัน?
“ข้าได้ยินมาว่า หากยืนยันตัวตนได้แล้ว ใครก็ตามสามารถสมัครเข้าร่วมได้ ข้าก็เลยมา แต่แม้ข้าจะแสดงให้ดูหมดแล้ว พวกเขาก็ยังบอกว่าไม่ได้”
“แล้วเจ้าได้รับอนุญาตจากพวกตระกูลเผิงหรือยัง?”
“ไม่มีทางได้รับอนุญาตอยู่แล้ว ข้าจึงหนีออกมา”
“…”
“เจ้านี่มันบ้าของจริง…”
ครั้งนี้ข้าคิดไม่ต่างจากผู้อาวุโสสองเลยหมอนี่มันบ้าแน่ๆ
ผู้อาวุโสสองกวาดตามองร่างของเผิงอูจินก่อนจะยิ้มออกมา
…ทำไมสายตานั่นมันดูเหมือนพวกวิปริตอะไรแบบนั้นนะ?
“ร่างกายเจ้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี อายุเท่าไรแล้ว?”
“ปีนี้ข้าอายุยี่สิบสาม”
“ยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้… ตระกูลเผิงกำลังบ่มเพาะมังกรอยู่สินะ ถ้าเจ้าเด็กโง่ของทางข้าได้เจ้าสักครึ่งของเจ้าก็จะคงดี”
