เหลือเวลาอีกไม่มากก่อนที่พิธี สมัชชาเก้ามังกร จะเริ่มขึ้น และตอนนี้ข้ากำลังถูกจับเป็นตัวประกันโดยชายผู้มีร่างกายเหมือนหมี
ชายคนนั้นพูดกับข้า
“คราวนี้เจ้าไม่วิ่งหนีแล้วสินะ”
ถ้าหากใครสักคนมีสมญานามว่า “ภูเขายักษ์” คนๆ นั้นจะต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน
เขาดูสูงอย่างน้อย 8 ฟุต และไหล่อันกว้างใหญ่ของเขาทำให้เขาดูตัวใหญ่มากขึ้นไปอีก
เขามีผมสีขาวและใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น ซึ่งบ่งบอกว่าเขาน่าจะมีอายุไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเป็นชายชรา เขาเป็นจอมยุทธ
เขาคือ ผู้อาวุโสลำดับสอง แห่งตระกูลกู่ กู่ รยอน
“เจ้ามักจะวิ่งหนีทุกครั้งที่เห็นข้า แล้วคราวนี้อะไรกันที่ทำให้เจ้ามาที่นี่?”
“ท่านบอกว่าจะหักข้าครึ่งท่อนถ้าข้าไม่มา… แล้วข้าจะพลาดพิธีสมัชชาเก้ามังกรได้อย่างไร?”
“โอ้? ตอนนี้เจ้ากล้าพูดตอบข้าแล้วหรือ”
ผู้อาวุโสลำดับสอง ใช้มืออันใหญ่ของเขาขยี้ผมของข้า
เขามักจะหมกมุ่นกับข้าอยู่เสมอ อาจเป็นเพราะว่าข้าเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลกู่
แต่เขาไม่เคยควบคุมแรงของเขาเลย จนหัวของข้าสั่นไปตามแรงขณะที่เขาขยี้ผมของข้า
‘ข้า…ข้าเหมือนจะอ้วกแล้ว…’
ขณะที่ข้ากำลังจะหมดสติ กู่ยอนซอ ก็ปรากฏตัวขึ้น
นางเปรียบเสมือนผู้ช่วยชีวิตของข้าในตอนนั้น
กู่ยอนซอ ทำหน้าขยะแขยงเมื่อมองมาที่ข้า แต่นางก็รีบปรับสีหน้าและทักทาย ผู้อาวุโสลำดับสอง อย่างเคารพ
“คารวะท่านผู้อาวุโสลำดับสอง”
“โอ้! ยอนซอของเรามาแล้ว!”
