ผู้อาวุโสลำดับสอง ปล่อยข้าทันทีเมื่อเห็น กู่ยอนซอ และหยิบขนมยักกวาออกมา
ข้ารู้สึกเหมือนเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน…
“เจ้าตัวป่วนคนนี้ไม่มีวันไหนน่ารักเลยจริงๆ ยอนซอ เจ้าคงเหนื่อยหลังจากเดินทางมาถึงที่นี่ ปู่ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเพราะรีบ… เจ้าอยากได้ยักกวาไหม?”
กู่ยอนซอ ปฏิเสธข้อเสนอด้วยรอยยิ้มบางๆ
“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ในตอนนี้…”
“โอ้ ไม่นะ! ข้าต้องเรียกหมอแล้ว!”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโสลำดับสอง ข้าแค่รู้สึกประหม่าเพราะพิธี ข้าจะรับยักกวาในครั้งหน้าด้วยความยินดี”
กู่ยอนซอ โค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะเดินจากไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
“นางช่างสุภาพและน่าเคารพ ต่างจากใครบางคนที่อยู่ตรงนี้”
“ข้าไปหาหมอได้ไหม เพราะข้าเหมือนจะเป็นลมจากการที่ท่านเขย่าหัวข้าจนเกือบหลุด”
“อาการแบบนั้นรักษาง่ายๆ ด้วยการถุยน้ำลายใส่ ดังนั้นเงียบซะ”
…นี่มันการเลือกปฏิบัติชัดๆ
ข้ารู้สึกเศร้าเล็กน้อยเพราะมันดูไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แต่ข้าก็ปล่อยผ่านไป เพราะเขาเป็นคนที่มีบุคลิกเฉพาะตัว
“ท่านผู้อาวุโสลำดับสอง ถ้าท่านไม่กินยักกวานั้น ให้ข้าเถอะ”
“ข้าบอกเจ้ามาโดยตลอดแล้วว่าเจ้าควรกินให้น้อยลง มันน่าตลกที่ลูกชายของตระกูลกู่จะโลภขนมยักกวาขนาดนี้”
“แต่ท่านเพิ่งจะเสนอให้ลูกสาวของตระกูลกู่ แล้วการเป็นลูกหลานตระกูลกู่เกี่ยวอะไรกับยักกวาด้วยเล่า…”
