“ยอนซอสมควรได้รับมันเพราะนางฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ แต่เจ้า? เจ้าก็แค่กินอึแล้วก็นอนไปก็แล้วกัน”
“ข้าไม่ได้จะกินเองสักหน่อย ดังนั้นมันก็ไม่เป็นไร”
เมื่อพูดจบ ข้าก็ได้รับยักกวาจากผู้อาวุโส แน่นอนว่าข้าจะเอามันให้ วีซอลอา
ทุกครั้งที่ข้าเห็นยักกวา ตอนนี้ข้าจะนึกถึงวีซอลอาเสมอ มันคงเป็นเพราะข้าเห็นนางมีความสุขมากตอนกินมัน
ข้าเห็นวีซอลอาและข้ารับใช้อื่นๆ เดินเข้ามาหาเราในขณะที่ข้ากำลังถือยักกวา
เมื่อเหล่าข้ารับใช้โค้งคำนับอย่างนอบน้อมวีซอลอาก็เลียนแบบการเคลื่อนไหวของพวกเขา
ผู้อาวุโสลำดับสอง โบกมือส่งสัญญาณว่าไม่จำเป็นต้องโค้งคำนับ
วีซอลอา จึงกระโดดมาหาข้า
“คุณชาย! ข้างนอกมีคนเยอะมากเลย!”
“ก็แน่นอน นี่มันงานพิธีนี่นา”
“พวกเขากำลังขายเกี๊ยว ไม้เสียบเนื้อ แล้วก็บะหมี่ด้วย!”
“…เมื่อกี้เจ้าไม่ได้พูดถึงคนเยอะๆ อยู่เหรอ? ทำไมอยู่ๆ กลายเป็นเรื่องอาหารไปได้ล่ะ?”
“แต่เกี๊ยวนั่น…”
วีซอลอา อยู่ๆ ก็หยุดพูดแล้วหลบไปอยู่ข้างหลังข้า ราวกับตกใจกลัว
ข้าหันกลับไปมองด้วยความสงสัยว่าอะไรกันที่ทำให้นางทำแบบนั้น และเห็น ผู้อาวุโสลำดับสอง กำลังจ้องมองนางอยู่
มันน่ากลัวอย่างยิ่งเมื่อคนที่สูงถึง 8 ฟุตและมีไหล่กว้างเหมือนภูเขากำลังจ้องมองลงมา
แถมสายเลือดของตระกูลกู่ยังขึ้นชื่อเรื่องดวงตาที่ดุและเฉียบคม ทำให้พวกเขาไม่ค่อยมีสีหน้าที่ดูใจดีนัก
