“…ท่านผู้อาวุโสสอง การที่ท่านยืนนิ่งๆ แล้วจ้องมองแบบนั้นมันทำให้คนอื่นกลัวนะ”
“อืม…”
“มีอะไรหรอ ท่านผู้อาวุโส?”
“เด็กคนนั้นเป็นอนุของเจ้าหรือเปล่า?”
“…ท่านพูดเรื่องอะไรกัน? ท่านดูชุดนางสิ นางเป็นเพียงข้ารับใช้”
ข้ารับใช้ที่รับใช้สายเลือดของตระกูลกู่จะสวมชุดสีเหลือง เช่นเดียวกับที่วีซอลอาใส่
“อย่างนั้นหรือ? ถ้าเจ้าเป็นคนพูด ข้าก็คงต้องเชื่อแล้วล่ะ”
ผู้อาวุโสลำดับสอง เดินจากไปเมื่อหมดความสนใจ
ข้าต้องรีบเตรียมตัว เพราะอีกไม่นานพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว
ข้ายื่นยักกวาให้ วีซอลอา
“กินนี่ซะ แล้วก็อยู่นิ่งๆ ด้วยล่ะ”
“หา? ข้ากินไปแล้วก่อนหน้านี้…”
“ทำไมล่ะ? เจ้าไม่ได้บอกว่าชอบมันเหรอ? หรือว่าเจ้าเบื่อแล้ว?”
“ไม่ใช่นะ… แต่ปู่บอกว่าไม่ให้ข้ากินเกินวันละห้าชิ้น”
“…แล้วเจ้ากินไปแล้วห้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ข้าคิดว่าข้าให้นางหนึ่งชิ้นในรถม้านี่นา?
เมื่อข้าหันไปมองพวกข้ารับใช้ พวกเขาก็พยายามหลบสายตาข้าอย่างเห็นได้ชัด
“อย่างนี้นี่เอง… พวกเขานั่นเอง”
พวกเขาคงไม่ได้เอาขนมที่ข้าให้แบ่งนาง แต่กลับใช้เงินของตัวเองไปซื้อขนมให้นางแทน
ข้าตัดสินใจยื่นยักกวาให้วีซอลอาและปล่อยให้นางเลือกเองว่าจะกินมันตอนนี้หรือเก็บไว้กินพรุ่งนี้
หลังจากนั้นข้าก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
การเตรียมตัวสำหรับข้านั้นไม่ยุ่งยากนัก ข้าเพียงแค่สวมชุดสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของตระกูล
