หนึ่งในข้ารับใช้ที่กำลังทำผมให้วีซอลอาเดินเข้ามาข้างหน้าและพูดกับข้า
“ข้าขออภัย… พวกเราคิดว่าอย่างน้อยควรทำให้วีซอลอาดูดีเพื่อเข้าร่วมงาน”
นางพูดเหมือนกับว่านางหลงใหลในความงามของวีซอลอาจนเสียสติไป
สิ่งเดียวที่พวกนางทำจนถึงตอนนี้คือจัดแต่งผมของ วีซอลอา
‘แต่แค่นั้นนางก็ดูต่างออกไปมากจริงๆ ’
พวกนางรู้ดีว่าแม้ข้าจะบ่นอะไรไป พวกนางก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว เพราะพวกนางก็รู้ว่าผิด
ในระหว่างนั้นวีซอลอาเดินเข้ามาหาข้า
ข้าเกือบจะหลบสายตาของนางโดยสัญชาตญาณ เมื่อสบตาเพชรที่เปล่งประกายของนาง แต่ข้าก็หยุดตัวเองได้ทันไม่มีทางที่วีซอลอาจะรู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่
ดวงตาของนางตอนนี้ต่างจากที่ข้าเห็นในชีวิตก่อนหน้าของข้าโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกทั้งหมดในดวงตาของนางต่างออกไปจากความเย็นชาในอดีต
“คุณชาย เหล่าพี่สาวข้ารับใช้บอกว่าข้าสวยมากเลย!”
หัวใจของข้าเต้นสะดุดเมื่อนางพูดด้วยรอยยิ้มบางเบา
ใบหน้าของนางในตอนนี้แตกต่างจากใบหน้าที่เย็นชาที่ข้าไม่อยากเห็นอีกต่อไปโดยสิ้นเชิง ซึ่งทำให้หัวใจข้าเต้นรัวขึ้นกว่าเดิม
ข้าพยายามสงบหัวใจที่เต้นแรง แต่กลับไม่ง่ายเลย
“ท่านคิดว่าข้าสวยด้วยหรือเปล่า?”
สุดท้าย ข้าก็ไม่สามารถตอบอะไรได้ต่อหน้าวีซอลอาที่มองข้าด้วยรอยยิ้มจริงใจ
ถึงเราจะมาช้าไปเล็กน้อย แต่โชคดีที่รถม้าพร้อมออกเดินทางอยู่แล้ว
