“สวัสดีขอรับ พี่สาว”
“อย่าพูดกับข้า เจ้าทำให้ข้ารำคาญ”
กู่ยอนซอ ดูไม่พอใจกับคำทักทายของข้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความรำคาญ
“เจ้าควรเลิกก่อเรื่องในวันสำคัญแบบนี้เสียที เพราะมันจะดูน่าสมเพชมากหากสายเลือดของตระกูลกู่ทำลายพิธีนี้”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะหนีไปเงียบๆ หลังจากนี้ไม่นาน”
“ใครว่าข้าเป็นห่วง…”
ขณะที่นางพูด นางสังเกตเห็นวีซอลอาและแสดงสีหน้าตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วทันที
จากนั้นนางก็มองข้า ด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะรังเกียจมากกว่าเดิม
“เขาว่ากันว่าคนไม่สามารถทิ้งนิสัยเก่าได้ และเจ้านี่แหละคือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของคำพูดนั้น”
“…เจ้าอยู่ๆ พูดเรื่องอะไรกัน?”
“ข้าคิดว่าเจ้าอาจเปลี่ยนไปบ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าคนเราไม่เปลี่ยนแปลง”
เมื่อนางพูดจบ นางก็เดินผ่านข้าไปอย่างรวดเร็ว
‘อะไรกันที่ทำให้นางจู่ๆ ก็พูดแบบนั้นออกมา…?’
ชอน อีชิล ที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ แสดงท่าทางมีเหงื่อเย็นไหลลงมา
เขาพูดปลอบใจข้าด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ
“อืม ใช่ มันเป็นเรื่องปกติที่พี่น้องจะทะเลาะกัน ข้าเองตอนยังเด็กก็เคยทะเลาะกับพี่สาว…”
“…”
‘เจ้าไม่ต้องมาปลอบใจข้าหรอก…’
ไม่นานหลังจากนั้น ข้าก็มาถึงห้องพักของแขก
มันเป็นห้องที่ไม่เล็กไปกว่าห้องของข้าในตระกูล และดูสะอาดราวกับมีการทำความสะอาดทุกวัน
ข้าอยากพักผ่อนมากกว่านี้ แต่เวลาก่อนพิธีจะเริ่มนั้นเหลือไม่มาก ข้าจึงรีบออกไปข้างนอก
