ขณะที่ ซอลอา ทำหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ พวกผู้รับใช้ก็พากันปลอบนางไปมา
แน่นอนว่าเสื้อผ้าที่ตกลงไปบนพื้นสกปรกย่อมไม่ได้สะอาดขึ้นมาเอง แต่ยังโชคดีที่พวกนั้นยังไม่ได้ซัก
ข้ามองภาพนั้นเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน
และราวกับว่านางเฝ้ามองข้าอยู่ นางรีบวิ่งตรงเข้ามาหาข้าทันที
“ทำงานของเจ้าไปสิ”
“ท่านต้องพาข้าไปด้วย!”
“…ใครบอกให้เจ้าทำแบบนั้น?”
“คุณปู่!”
“….เข้าใจล่ะ”
ท่านปู่… ทำไมกัน…
แม้จะบอกว่าให้ติดตามข้าในฐานะ ผู้ติดตามส่วนตัว ฟังดูดีมีระดับ แต่ความจริงแล้ว
มันก็แค่ การยัดเยียดภาระให้ข้า เท่านั้นเอง
ที่สำคัญ ข้าสังเกตมาสักพักแล้วว่าผู้รับใช้คนอื่นๆ ดูจะใจดีกับซอลอาเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะพวกเขาใช้โอกาสนี้ให้ซอลอารับงานที่พวกเขาไม่อยากทำไปแทน
หรือบางที… อาจเป็นเพราะบรรยากาศมาคุที่ปกคลุมจวนของข้าได้ถูกเจ้าเด็กนี่ทำลายลงจนหมดสิ้น
แต่ถึงกระนั้น ข้าเป็น บุตรแห่งตระกูลสูงศักดิ์ และเป็น ทายาทแห่งหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่
พวกเขาสามารถกำหนดผู้ติดตามส่วนตัวของข้าได้ตามใจชอบแบบนี้จริงๆ หรือ?
ดูจากสถานการณ์แล้ว… หัวหน้าผู้ดูแลจวน คงมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน
‘ท่านพ่อคงรู้เรื่องนี้ รวมถึงหัวหน้าผู้ดูแลจวน ก็คงไม่ต่างกัน… หรือว่าเขาทั้งคู่จะรู้อยู่แล้วว่าจักรพรรดิกระบี่สวรรค์คือใคร? หรืออาจเป็นเพราะผู้รับใช้ที่จวนของข้าลาออกมากเกินไป จึงจำต้องหาทางแก้ไขแบบส่งๆ ไปก่อนกันแน่?’
